บ้าง62
เฉินเสียนนำตัวยาทาเข้าไปในห้อง เฮ่อโยวก้มลงมองดูเสื้อผ้าที่ตัวเองสวมใส่แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “เสื้อผ้านี้ไม่เหมาะกับข้าเลย”“นี่เป็นเสื้อผ้าของท่านแม่ทัพฉิน เวลากราชั้นชิดแบบนี้ข้าหาเสื้อผ้าที่พอดีกับเจ้าไม่ได้ ใส่ไปก่อนเถอะ”เฉินเสียนนั่งลงตรงหน้าเขา เธอหรี่ตาลงใช้ปลายนิ้วแตะที่ตัวยาทาด้วยความเบามือ จากนั้นยกมือขึ้นมาเพื่อจะทายาที่หน้าให้เขาแต่เขากลับหันหน้าหลบเฉินเสียนยื่นมือไปอีกครั้ง ครั้งนี้เธอพุ่งตรงไปทายาบนบาดแผลที่ใบหน้าของเขาอย่างไม่สนใจ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “จะหลบทำไม ถ้าตอนนี้ไม่รีบทายา วันข้างหน้าจะน่าเกลียดเอาได้”จากนั้นเฮ่อโยวจึงไม่หลบต่อเขาจ้องมองท่าทางที่อ่อนโยนของเฉินเสียน นํ้าตาคลอเบ้า พร้อมกับพูดขึ้นว่า: “ข้าถูกขับไล่ออกจากเรือน เป็นสุนัขร่อนเร่พเนจรไม่มีใครอยากสนใจไยดี แล้วทำไมท่านถึงช่วยข้า ท่านไม่กลัวว่าข้าจะนำความเดือดร้อนมาให้หรือ?”เฉินเสียนแววตาลุ่มลึก เธอพูดขึ้นว่า : “งั้นเจ้าบอกข้าก่อน ว่าคนที่ตีเจ้าเมื่อครู่นี้เป็นใครกัน?”เฮ่อโยวตอบกลับอย่างกลํ้ากลืน : “พี่ชายต่างมารดาของข้า”เฉินเสียนเห็นเขากำมือแน่น เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธแค้นเธอจึงพูดขึ้นว่า : “งั้นที่ผ่านมาเขาคงจะต้องเกลียดเจ้ามากแน่ๆ ถึงได้เหยียบยํ่าซํ้าเติมเจ้าขนาดนี้”63
เฮ่อโยวกัดฟันแน่นพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ก็เพราะมันและแม่สาระเลวของมันร่วมมือกันทำให้ท่านย่าของข้าตาย! ถึงแม้ข้าจะตายไปแล้ว วิญญาณขอ
