ก็เห็นบรรดาขอทานและชายผู้หนึ่งที่สวมเสื้อผ้าราคาแพง จึงถามขึ้นว่า : “นายหญิงจะทำบุญใช่หรือเปล่าเจ้าคะ?”เฉินเสียนหรี่ตาลง มองชายผู้นั้นที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงมอมแมมไปทั้งตัว แต่เสื้อผ้าไม่ได้ขาดรุ่งริ่งเหมือนขอทานคนอื่นเขาเพียงแต่สกปรกมอมแมม จนมองใบหน้าที่แท้จริงของเขาไม่ออก56
ขอทานสองคนนั้นได้วางถ้วยเก่าๆ ไว้ตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความหวังในการทำมาหากิน แต่พอชายที่สวมเสื้อผ้าราคาแพงนั้นเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา สายตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความเกลียดชังทันทีแต่คนผู้นั้นที่เนื้อตัวสกปรกมอมแมมนั้นไม่เหมือนกันเขาเอาแต่กอดเข่าซบหน้าลง ไม่ว่าคนที่มายืนอยู่ข้างๆ เป็นใคร เขาไม่ได้สนใจเลยสักนิดชายผู้สวมเสื้อผ้าราคาแพงก้มหน้ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันไปหยิบเหรียญทองแดงจากมือผู้ติดตาม แล้วโยนลงตรงหน้าเขาเสียงเหรียญทองแดงกระทบพื้นดังสนั่นคนที่ก้มหน้ากอดเข่าอยู่สะดุ้งไปทั้งตัว จากนั้นเขาจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น มองชายที่สวมเสื้อผ้าราคาแพงผู้ที่ให้เหรียญทองแดงกับเขาชายผู้สวมเสื้อผ้าราคาแพงยิ้มขึ้นอย่างเหยียดหยามและดูถูกดวงตาของเขาแดงกํ่า เต็มไปด้วยความเกลียดชังบนถนนที่ค่อนข้างเสียงดังวุ่นวาย เฉินเสียนไม่ได้ยินว่าชายผู้สวมเสื้อผ้าราคาแพงได้พูดอะไร เห็นเพียงแต่ชายที่นั่งกอดเข่าอยู่ลุกขึ้นยืน แล้วดึงเสื้อของชายผู้สวมเสื้อผ้าราคาแพงมาตีอย่างไม่ยั้งมือ
57
