ี่ค่อนข้างเตี้ยดูยุ่งเหยิงรุงรังและท่าทางของขอทานผู้นั้นก็ปรากฏขึ้นในหัวของเธอ รู้สึกคุ้นแปลกๆรถม้ากำลังแล่นผ่านอย่างรวดเร็ว จู่ๆ สีหน้าของเฉินเสียนก็เปลี่ยนไปทันทีเธอสั่งขึ้นว่า : “หยุดรถ”กลางถนนผู้คนค่อนข้างพลุกพล่านวุ่นวาย รถม้าไม่สามารถจอดได้ในทันทีจึงต้องหาหัวมุมที่ไม่ค่อยมีผู้คนแล้วจึงค่อยจอด55
อวี้เยี่ยนถามขึ้นว่า : “องค์หญิง เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ? หรือว่าจะทรงเมารถม้า?”เฉินเสียนอุ้มเจ้าน่องน้อยส่งให้แม่นมซุย พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “เอ้อร์เหนียงเจ้ารออยู่บนรถ ข้างนอกมีผู้คนเยอะเกินไป ไม่ต้องลงมา”แม่นมซุยที่ไหวพริบในการสังเกตค่อนข้างดี จึงถามขึ้นว่า : “องค์หญิงเจอคนหน้าคุ้นหรือเพคะ?”เฉินเสียนไม่ได้ตอบอะไร เธอหมุนตัวแล้วลงจากรถม้าไปทันที แม่นมซุยจึงรีบพูดขึ้นว่า : “อวี้เยี่ยน เจ้ารีบตามองค์หญิงไปเร็วเข้า ไปดูหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น”อวี้เยี่ยนรีบกระโดดลงจากรถม้าเฉินเสียนมุ่งหน้าเดินย้อนกลับไป แต่ยังเดินไม่ถึงตรงหัวมุม มองจากระยะไกลเธอก็เห็นคนผู้หนึ่งกำลังเดินตรงไปยังหัวมุมที่ขอทานกลุ่มนั้นนั่งอยู่คนผู้นั้นคือชายที่สวมเสื้อผ้าอาภรณ์ราคาแพง ด้านหลังมีผู้ติดตามมาด้วยสองคน เขาผู้นั้นหยุดลงตรงหน้าของชายที่เนื้อตัวสกปรกมอมแมมผมเผ้ารุงรัง ที่ดูแล้วไม่ได้แตกต่างจากขอทานอีกสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ มากเท่าไหร่นักเฉินเสียนเดินเข้าไปอย่างใจเย็น จากนั้นก็หยุดเดินแล้วยืนดูอยู่ห่างๆอวี้เยี่ยนมองตามไป
