็นชาเหลียนชิงโจวยืนนิ่งอยู่หน้าประตูไม่กล้าขยับซูเจ๋อปรากฏตัวอยู่ที่นี่ นอกจากเหลียนชิงโจวที่ทรยศหักหลังไปแพร่งพรายความลับแล้ว จะเป็นใครไปได้อีกเฉินเสียนยังไม่ทันได้เอาเรื่องกับเหลียนชิงโจว ซูเจ๋อก็ถามขึ้นมาว่า : “ชิงโจวเจ้าเป็นคนพานางมาที่นี่หรือ?”ไม่รอให้ฉินหรูเหลียงได้ทันตอบ เฉินเสียนก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ พูดขึ้นอย่างตลกว่า : “เหลียนชิงโจว เจ้าอยากรู้ไม่ใช่หรือ ว่าใครเป็นคนบอกข้าเรื่องที่เจ้าชอบชายรูปงามน่ะ? นี่ไง ก็คนตรงหน้าเจ้านี้แหละ”เหลียนชิงโจว : “……”45
เฉินเสียนพูดขึ้นต่อว่า : “เจ้าชอบผู้ชาย ข้าก็ชอบผู้ชาย พวกเราจึงพากันมาในที่ที่มีแต่ผู้ชาย ไม่เห็นผิดตรงไหน?”ซูเจ๋อที่กำลังพูดกับเหลียนชิงโจว แต่ตากลับจ้องมองแต่เฉินเสียน : “วันข้างหน้าหากข้ารู้ว่าเจ้าพานางมาที่แบบนี้อีก เจ้าจะต้องชดเชยด้วยโทษตายเท่านั้น”เหลียนชิงโจว : “……”ทำไมสองคนนี้ทะเลาะกัน แต่คนที่โดนลูกหลงกลับเป็นเขาคนเดียว?เฉินเสียนฉีกยิ้มที่มุมปาก พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ข้าเป็นคนรวบเขาเข้ามาเองจะทำไม? ท่านจะทำอะไรได้หรือ?”ชิงโจวแอบปลื้มเบาๆ : ในที่สุดองค์หญิงก็พูดเรื่องจริงสักเรื่องซูเจ๋อพูดขึ้นว่า : “อาเสียน ต้องทำถึงขนาดนี้หรือ?”เฉินเสียนยิ้มขึ้นที่มุมปากบางเบา หรี่ตาลงไม่มองเขา พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงเรียบเฉย : “ข้าจำได้ว่าข้าเองได้พูดกับท่านอย่างชัดเจนไปแล้ว วันข้างหน้าข้าไม่อยากจะเห็นหน้าท่านอีก”“และข้าก็ยังจำได้ชัดเจ
