น ที่ท่านบอกว่าเกลียดข้า”“แล้วท่านยังอยู่ตรงนี้ทำไม? เวลานี้ท่านควรจะอยู่ที่บ้านเคียงคู่กับสาวงามไม่ใช่หรือ?”ซูเจ๋อจึงพูดขึ้นว่า : “หากท่านไม่อยากเห็นหน้าข้า ก็อย่ามาในที่แบบนี้อีกไม่อย่างนั้นคราวหน้า ข้าก็จะมาอีกอย่างแน่นอน”46
เฉินเสียนหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ไม่ว่าท่านจะมาหรือไม่มา ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า ไหนๆ ก็มาแล้ว ก็มาเล่นให้สนุกสิ”เธอเดินผ่านเขาไป พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านเล่นอยู่ที่นี่ให้สนุก ข้าเองไม่ขออยู่ร่วมด้วย”ซูเจ๋อแอบบอกกับเหลียนชิงโจวว่า : “เหลียนชิงโจว ไปส่งนาง”เฉินเสียนหยุดเดิน จู่ๆ เธอก็พูดขึ้นเสียงเบาว่า : “ยิ่งท่านมายุ่มย่ามกับเรื่องของข้ามากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งเกลียดท่านมากขึ้นเท่านั้น”ซูเจ๋อสีหน้าเรียบเฉย ตอบกลับไปว่า : “เหรอ? แต่ข้ายุ่งจนเคยชินแล้ว เกรงว่าจะแก้ไม่หาย”เฉินเสียนไม่อยากเสวนาให้มากความ จึงเดินออกจากห้องไปซูเจ๋อคํ้าตัวลงบนโต๊ะ ทิ้งสายตามองกานํ้าชานั่น จากนั้นก็ยื่นมือที่ขาวสะอาดเปิดฝาเหยือกสุราออกเหล้าที่อยู่ในเหยือกยังเต็มล้น ไม่มีใครแตะเขาพูดพึมพำคนเดียวว่า : “อาเสียน เป็นเพราะข้าเคยชอบท่านมากขนาดไหน ในวันนี้ท่านถึงได้เกลียดข้ามากขนาดนี้” เขายิ้มขึ้นบางเบา : “หากเป็นเช่นนั้น ก็ดีแล้ว”พูดจบ เขาก็ขยับแขนเสื้อเบาๆ เทสุราที่เต็มเหยือกนั่นลงเต็มโต๊ะแขนเสื้อของเขาชุ่มไปด้วยสุราที่หกออกมาทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นสุราคละคลุ้งซูเจ๋อสะบัดแขนเสื
