รงเวลาทุกวัน หลังจากออกจากวังก็กลับเรือน หลังจากกลับถึงเรือนได้ทานข้าว อ่านหนังสือ และฝึกคัดตัวอักษรไม่มีความบันเทิง หรือกิจกรรมอื่นๆ นอกเหนือจากนี้บุคคลนี้เป็นเพียงการยึดติดกับความเข้มงวดต่อมาจักรพรรดิไม่ใส่ใจที่จะดูการดำเนินชีวิตของเขาเหมือนเดิมทุกวัน จึงทำให้อนุภรรยาเปลี่ยนจากหนึ่งวันรายงานเป็นหลายวันรายงานหนึ่งครั้ง และต่อมาก็เปลี่ยนเป็นหากมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดค่อยรายงานแต่เป็นเวลานานแล้ว ที่อนุภรรยาทั้งสองไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เกินความคาดหมาย ยิ่งไปกว่านั้นไม่เห็นว่าเขาจะได้ไปพบใครเมื่อออกจากเรือนมาก็คํ่ามากแล้วในเทศกาลโคมไฟ จะเหลือเพียงแสงที่โคลงเคลงเบาบางเท่านั้นเฉินเสียนเดินอย่างโดดเดี่ยวบนถนนอันยาวไกล และก้มศีรษะเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไรสักคำเหลียนชิงโจวเดินตามนางไม่ไกลมากนักทันใดนั้นนางก็พูดโดยไม่มีความเศร้าโศกหรือความสุข “เจ้าจะตามข้าทำไม?”30
“ท่านอาจารย์ให้ข้าส่งท่านกลับไป”ในอดีต ซูเจ๋อกังวลเวลาที่นางกลับไปเพียงคนเดียว และมักจะตามนางไปไม่ไกล จนกระทั่งเฝ้าดูนางเข้าไปในประตูใหญ่ของจวนแม่ทัพด้วยตาของเขาเองเหลียนชิงโจวกล่าวว่า “เฉินเสียน อาจารย์มีหลายสิ่งที่ข้าไม่สามารถบอกท่านได้ และมีหลายอย่างที่ทำให้ท่านไม่ได้ แต่เขาต้องทำเช่นนี้เพื่อท่านเอง”“เพื่อข้า? ใครอยากจะได้” ด้านหลังของเฉินเสียนหยุดชั่วคราว “ต่อแต่นี้ไปเมื่ออยู่ต่อหน้าข้า อย่าพูดถึงเขาอีก ข้าไม่ชอบ”เหลียนชิงโจวพูดข
