ซูเจ๋อมองดูเธอราวกับจะมองทะลุผ่านเธอไปเฉินเสียนยังคงหัวเราะและพูดว่า “คิดว่าคงทานมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่ขอให้ท่านมานั่งกินกับข้าแล้ว ในเวลานี้ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”หลังจากผ่านไปนาน ซูเจ๋อก็พูดว่า “ข้าได้รับของขวัญแล้ว เลยมาดูสักหน่อย”เฉินเสียนกล่าวว่า “ข้าเพิ่งรู้เกี่ยวกับครอบครัวที่สามัคคีและงดงามของท่านวันนี้ ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ ข้าจะเตรียมของขวัญดีๆ ไว้ให้แน่นอน วันนี้ที่ตลาดก็ไม่มีอะไรให้ซื้อ เลยต้องซื้อผลไม้แห้งเพื่อเป็นสิริมงคลเท่านั้น”“อวยพรให้ข้ามีลูกเร็วๆ กับใครหรือ?”เฉินเสียนพูด “ที่เรือนท่านไม่ใช่มีสองคนรึ กับใครอย่างน้อยต้องดูที่ท่านชอบ”“ข้าจะชอบใครดีกับใคร ไม่ได้อยู่ที่พวกนาง”เฉินเสียนลุกขึ้น ปัดมุมเสื้อผ้าของเธออย่างสบาย และพูดอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ถ้าอย่างนั้นท่านยังชอบใคร ก็ขอองค์จักรพรรดิประทานให้กับท่านอีกก็ได้ ถึงยังไงก็แค่เพิ่มผู้หญิงเพียงคนเดียวคงไม่เป็นไร”“ถ้าองค์จักรพรรดิสามารถประทานให้ได้” ซูเจ๋อมองเฉินเสียนอย่างแผ่วเบา“ข้าคงจะไม่รอจนถึงวันนี้”เฉินเสียนโค้งริมฝีปากและเยาะเย้ย “อ้อ ข้าจำได้แล้ว ท่านกำลังพูดถึงเด็กกำพร้าคนนั้นรึ นางแต่งงานแล้ว และจักรพรรดิไม่สามารถทำลายความสัมพันธ์23
การแต่งงานได้ แต่ข้าคิดว่า สองคนที่เข้ามาในเรือนของท่านท่าทางไม่เลว เพียงพอที่จะไว้ปลอบใจตัวเองได้”เธอพูดพร้อมจะเดินออกไปจากห้องทานอาหารเพียงแค่ซูเจ๋อยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า
