และไม่มีท่าทีที่จะตั้งใจหลีกทางเลยเฉินเสียนขมวดคิ้ว พูดอย่างเย็นชา “ซูเจ๋อ ท่านขวางทางข้าแล้ว”“จะปล่อยให้ท่านไปอย่างนี้ บางทีข้าก็อาจจะไม่สบายใจ”“ไม่สบายใจ? พูดมาก็น่าขัน”เฉินเสียนเงยหน้าจ้องมองไปที่ดวงตาของเขา“ท่านบอกว่าจะไม่เจอกันอีกสักพัก ข้าเชื่อท่าน แต่ท่านรับสองคนนั้นแล้วโดยไม่พูดอะไรเลย ทั้งหมดที่ข้ารู้คือท่านคงมีความสุขในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาบอกข้าที ว่าท่านไม่สบายใจตรงไหน? ทุกคนรับรู้ ท่านปิดบังข้าเพียงคนเดียวสักพักนี้มันนานแค่ไหนล่ะ? คือจะรอจนภรรยาของท่านมีหลายคน และเต็มไปด้วยลูกหลานของท่านจึงจะบอกข้าใช่หรือไม่?เช่นนั้นแล้ว ไม่สบายใจจริงควรจะเป็นข้าถึงจะถูก และข้าไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้ด้วยซํ้าที่จริงท่านไม่จำเป็นที่จะต้องปกปิดข้า ถึงแม้ข้าจะรู้ก็จะดีใจกับท่านด้วย”ซูเจ๋อจับข้อมือของเธอและดึงมาที่ด้านหน้า เขาพูดอย่างอดกลั้น “พวกนางสองคนเป็นเพียงแค่คนที่องค์จักรพรรดิส่งเข้ามาในเรือนของข้า จะถือว่าเป็นครอบครัวของข้าได้อย่างไร มีภรรยาหลายคน ลูกหลานเต็มบ้าน ตัวข้าเองคิดว่ารับไม่ไหว และในชีวิตนี้จะมีคู่ชีวิตเพียงคนเดียว อาเสียน ท่านพูดแบบนี้ หึงแล้วใช่หรือไม่?”24
เฉินเสียนสีหน้าเย็นชา พยายามสะบัดมือออก และยังพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อจักรพรรดิประทานให้ ก็เข้ามาในเรือนของท่าน กินอาหารของท่าน และนอนในบ้านของท่าน! ท่านบอกว่าข้าหึง ซูเจ๋อ วันนี้ตอนนี้ท่านอยากฟังความจริงหรือเรื่องโกหก
