ม่จำเป็นต้องอยู่กับข้าอีกต่อไป พรุ่งนี้ข้าจะส่งนางกลับ และจะหาแม่นมให้เจ้าน่องน้อยใหม่”ซูเจ๋อกล่าวว่า “เอ้อร์เหนียงเป็นคนของท่าน ถ้าท่านไม่ต้องการ ข้าจะไม่ไปถามเรื่องที่เกี่ยวกับท่าน”เฉินเสียนพยักหน้ากล่าว “แบบนี้ก็ดีแล้ว หากข้ารู้ว่านางแจ้งเรื่องของข้าให้ท่านรู้ ก็อย่าหาว่าข้าโหดร้าย ที่ขับไล่นางออกไป”สิ่งที่ควรจะพูดได้พูดหมดแล้ว เฉินเสียนไม่มีอะไรจะพูด เธอพึมพำ “ซูเจ๋อหลบไป ข้าจะไปแล้ว”ในที่สุดซูเจ๋อก็หลบทางให้เฉินเสียนเดินผ่านข้างเขา กลิ่นหอมจางๆ พัดพาไปเธอพูดต่อโดยไม่หันกลับ “ขอให้ท่านมีความสุข มีบุตรเร็วๆ ขอให้อายุยืนเป็นร้อยปี และอย่าว่าข้าปากอย่างใจอย่าง ข้าพูดด้วยความจริงใจ”ซูเจ๋อทำได้เพียงเฝ้าดู เธอยิ่งเดินยิ่งไปไกลขึ้นเรื่อยๆเมื่อจะออกประตูไป ซูเจ๋อพูดนิ่งๆ ว่า “ชิงโจว ช่วยข้าส่งนางกลับไปด้วย”หลังจากที่เฉินเสียนออกไปแล้ว ในห้องพบได้แต่ความว่างเปล่าทันที27
ซูเจ๋อยืนอยู่คนเดียวในสวนสักพักหนึ่งทั้งที่รู้ว่าคืนนี้ไม่ควรอยู่ที่นี่ ยิ่งไม่ควรที่จะมาพบเธอ แต่เมื่อรู้ว่าเธออยู่ข้างๆสุดท้ายเขาก็ทนไม่ได้ไม่เจอตั้งนาน อยากจะมาเจอหน้าเธอสักหน่อยซูเจ๋อรู้สึกเสียใจเล็กน้อย หากว่าเขาสามารถอดทนที่จะไม่เจอหน้าเธอได้ในเวลานั้น เขาคงจะไม่ได้ยินเธอพูดคำชี้ขาดที่มากมายเช่นนี้เมื่อซูเจ๋อกลับไปถึงประตูบ้าน ทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างที่สวยงามยืนอยู่ที่สวนหน้าบ้านให้นางสวยงามแค่ไหน ซูเจ๋อก็ไม่
