๋อ ข้าควรที่จะต้องขอบใจท่าน นํ้าเย็นกะละมังนี้สาดมาได้ทันเวลาพอดี ท่านวางใจได้ ต่อไปข้าจะไม่หัวร้อนอีก และจะไม่แม้แค่เกือบหัวร้อนอีกแล้วตอนนี้ท่านมีคนอยู่ข้างกายแล้ว ข้าก็จะไม่เข้ามาพัวพันกับท่าน”เธอพูดเสียงแหบแห้ง“โชคดี ทุกอย่างยังทันเวลา ช่างเถอะ ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป”ในขณะนั้นเขาอยากจะกอดเธอไว้แน่นๆ แต่ก็กลัวว่าเธอจะเกลียดตัวเองมากกว่านี้เขาคิดว่าพวกเขาสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ แต่ในที่สุดเธอก็เกลียดเขาแล้ว และทุกอย่างคงไร้ประโยชน์ซูเจ๋อกล่าวว่า “เป็นข้าที่ทำให้ท่านเสียใจ มันเป็นความผิดของข้า บางครั้งข้าก็เกลียดตัวเองเหมือนกัน ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ทุกที สุดท้ายได้ทำให้ท่านเกลียดข้าด้วยเหมือนกัน”เฉินเสียนรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยในใจ ซึ่งทำให้เธอตั้งตัวไม่ติด ความรู้สึกว่ามีรสฝาดได้ไหลจากหัวใจแผ่ซ่านออกไปทั่วร่างกาย”เธอคิดว่า โชคดีที่ยังไม่เริ่ม และโชคดีที่เท้าเหยียบที่โคลนยังไม่จมลงไปลึก ก็ได้สิ้นสุดลงไปแล้ว26
รอให้เธอได้พักผ่อนสักสองวัน ความรู้สึกที่ไม่สบายก็จะหายเธอค่อยๆ คลายนิ้วออก หลับตาลงแล้วพูดอย่างเมินเฉยว่า “ต่อไป ความเป็นเพื่อนควรทำให้น้อยลง ข้าเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว และท่านเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว ไม่เหมาะที่จะไปมาหาสู่กัน ต่อไปก็ไม่ต้องมาหาข้าอีกแล้ว ก็อย่าไปปรากฏตัวในสวนสระวสันตฤดูของข้าอีก ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน”หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง พูดต่อว่า “เอ้อร์เหนียงไ
