เฉินเสียนเดินมาถึงที่ประตู ตั้งหลักได้ และหันกลับมามองเหลียนชิงโจว เลิกคิ้วแล้วพูดว่า “แท้จริงแล้วพวกเจ้าไม่ต้องโกหกข้าหรอก ซูเจ๋อเขาไม่คิดว่าข้าเป็นเพื่อนแล้วหรือ? เรื่องที่น่ายินดีเช่นนี้ กลับไม่บอกให้ข้ารู้”เหลียนชิงโจวแสดงท่าทางกังวลและพูดว่า “องค์หญิงพูดเช่นนี้ คือมาจากหัวใจหรือไม่?”เฉินเสียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “เจ้าเคยได้ยินคำโกหกของข้าไหมอนุภรรยาที่จักรพรรดิมอบให้เขา สันนิษฐานว่าทุกอย่างเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ซูเจ๋อไม่ใช่ชายหนุ่ม วัยของเขาก็ขนาดนี้ ถึงเวลาที่เขาจะต้องมีครอบครัวแล้ว”รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอช่างไร้ที่ติแต่เหลียนชิงโจวก็ไม่เห็นรอยยิ้มในดวงตาของนางเหลียนชิงโจวกล่าว “บางทีกระหม่อมไม่ควรพูดมาก รอให้เรื่องทุกอย่างเรียบร้อย ท่านอาจารย์ซูจะอธิบายให้ท่านฟังทีหลัง แต่เรื่องนี้มิได้ขึ้นอยู่กับอาจารย์ตัดสินใจ คนคือองค์จักรพรรดิประทานให้ เขาไม่อาจจะปฏิเสธได้ และข้าขอให้องค์หญิงพิจารณาเรื่องนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าวว่า “ถ้าหากข้ายังไม่รู้ พวกเจ้าก็จะปกปิดข้าไปตลอดใช่หรือไม่?”“ท่านอาจารย์จะแก้ไขปัญหานี้ให้เร็วที่สุด”16
“มีอะไรน่าแก้ไข ถึงอย่างไรก็เข้าไปอยู่ในเรือนแล้ว ซูเจ๋อเขาก็ไม่ใช่ไม่สามารถที่จะเลี้ยงผู้หญิงสองคนไม่ได้”เฉินเสียนเดินออกไปอย่างไม่ระมัดระวัง และครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในความมืดเหลียนชิงโจวมองไม่เห็นใบหน้าของเธอ สีหน้าที่ดูเงียบๆ บนปากยังมีรอยยิ้มจางๆ พูดขึ้นว่
