า “เรื่องมงคลเช่นนี้ จริงๆเจ้าไม่จำเป็นต้องปิดบังข้า คิดว่าข้าจะไม่อวยพรให้เขาหรือ อย่างไรก็ตามยังมีมิตรภาพเช่นนี้อยู่แล้ว”“เหลียนชิงโจว ใช้ประโยชน์จากคืนเทศกาลโคมไฟที่คึกคักนี้ ข้าคิดว่าจะซื้อของขวัญไปอวยพรซูเจ๋อ เจ้าไปด้วยกันไหม?”“นี้ก็ดึกมากแล้ว รอวันหลังเถอะ”“เจ้าไม่ไปก็ไม่เป็นไร ข้าไปคนเดียวก็ได้”เหลียนชิงโจวไม่วางใจที่นางจะต้องไปคนเดียว ก่อนที่นางจะเดินออกจากประตู เขาก็ได้รีบตามนางออกไปแสงไฟบนถนนยังคงสว่าง สะท้อนถนนที่ทอดยาวราวกับแสงกลางวันโคมไฟของเทศกาลโคมไฟยิ่งกว่าช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์อีกด้วย สิ่งที่ขาดไม่ได้ที่สุดบนท้องถนนก็คือโคมไฟที่ส่องแสงสว่างให้ผู้คนไม่มีที่หลบซ่อนเลยเฉินเสียนไม่รู้ว่าจะเลือกของขวัญอะไรดี เมื่อนางเดินผ่านร้านผลไม้แห้ง นางซื้ออินทผลัมแดง ถั่วลิสง ลำไย และเมล็ดบัว แล้วนำมารวมกันหิ้วเดินไปเฉินเสียนพูด “ของขวัญแม้จะด้อยค่าแต่มากไปด้วยนํ้าใจ ก็ไม่ต่างจากสิ่งของที่มีค่าเช่นกัน”17
เฉินเสียนกำลังเดินอยู่ข้างหน้า และเหลียนชิงโจวก็ตามทันเธอในสองก้าวและคว้าข้อมือของเธอไว้เหลียนชิงโจวเป็นครั้งแรกที่เรียกชื่อของเธอ “เฉินเสียน พวกเรากลับกันเถอะ ช่างมันเถอะ”เฉินเสียนย้อนกลับถามเหลียนชิงโจว “เจ้ากลัวแล้ว?”เหลียนชิงโจวส่ายหน้า แล้วพูด “ข้าไม่อยากเห็นท่านต้องบังคับฝืนเช่นนี้ รอให้ท่านสงบลงหน่อยค่อยว่ากัน ดีไหม?”เฉินเสียนหัวเราะและพูดว่า “เจ้าเห็นข้าฝืนใจตรงไหน? และเจ
