เดินลงบันไดไม้ที่ยื่นออกมาจากเรือ เดินอยู่บนฝั่งไปไม่กี่ก้าว ก็หยุดเดินและมองย้อนกลับไปเหลียนชิงโจวกำลังเฝ้าส่งนาง ด้านหลังมีท้องฟ้าและนํ้าอยู่รอบตัวเขาเฉินเสียนหรี่ตาลง ในที่สุดก็ถามขึ้น “ทำไมเขายังไม่มา?”เหลียนชิงโจวรู้ว่าเธอกำลังถามถึงใคร เขาอยู่ในแสงสะท้อน ทำให้เฉินเสียนไม่เห็นท่าทีของเขาเขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “กระหม่อมขอประทานอภัยองค์หญิง กระหม่อมไม่ได้พบกับท่านอาจารย์ซูมานานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เหลียนชิงโจวเปลี่ยนความสนใจของเฉินเสียนได้ทันเวลา “ถ้าท่านอาจารย์ซูทราบว่าองค์หญิงคิดถึงเขามากเช่นนี้ เขาต้องดีใจมากอย่างแน่นอน”เฉินเสียนกล่าวขึ้น “ข้าก็เพียงแค่ถามไปอย่างนั้น ข้าไปล่ะ”เมื่อมองเห็นด้านหลังของเฉินเสียนเดินไปไกล เหลียนชิงโจวค่อยๆ ถอนหายใจออกมาในเทศกาลโคมไฟวันนี้ ในเวลากลางคืนมีโคมไฟในงานแสดงต่างๆ อย่างคึกคักมีชีวิตชีวา10
เฮ่อโยวขอให้เฉินเสียนออกมา และหลังจากพบเฉินเสียนก็ไม่รอช้า ได้ดึงนางไปที่โรงเหล้าเฮ่อโยวตื่นเต้นเรียกให้เสี่ยวเอ้อร์เอาเหล้ามาเฉินเสียนเล่นจอกเหล้า และมองดูผู้คนที่เดินไปมาบนถนน แสงไฟก็พลุกพล่าน แต่ก็ไม่มีอารมณ์สนใจเธอพูดว่า “ครั้งก่อนที่ออกมาดื่มเหล้า เจ้ายังไม่เข็ดรึ? ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกพ่อของเจ้าแขวนไว้แล้วค่อยเฆี่ยนตี”เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เฮ่อโยวก็รู้สึกโมโห และพูดว่า “คราวที่แล้วโชคไม่ดี ได้เจอกับบัณฑิต ท่านก็ไม่สนใจข้าเลย ยังปล่อยใ
