ห้ข้าผิวปากให้เขา! ท่านไม่เห็นหรือว่าคนผู้นั้นดูสุภาพอ่อนโยน แต่จริงๆ แล้วเป็นคนที่กินเนื้อไม่คายกระดูก!”เฉินเสียนหัวเราะ “ข้าจะไม่ห้ามเจ้าได้อย่างไร คือข้าห้ามเจ้าไม่ได้ต่างหาก”เฮ่อโยวตบโต๊ะหนึ่งที และกล่าวว่า “ความเกลียดชังนี้ ข้าคุณชายตกลงกับเขาแล้ว”ถ้าเฉินเสียนจำไม่ผิด ซูเจ๋อได้พูดครั้งก่อนว่าเฮ่อโยวเป็นคนจิตใจบริสุทธิ์และสามารถคบค้าสมาคมได้กลับมาครั้งนี้เฮ่อโยวเกลียดเขา จนกัดฟันแน่นด้วยความเกลียดชังแล้วเฮ่อโยวพูดว่า “ฮึ ยังคิดว่าเขาซื่อตรงและตรงไปตรงมา และเป็นสุภาพบุรุษแต่คาดไม่ถึงว่าท้ายที่สุดเขาก็เป็นคนหน้าซื่อใจคด”“จะเริ่มพูดจากตรงไหน?”11
“ท่านคงไม่รู้แน่นอน ข้าได้ยินมาว่าในคืนวันส่งท้ายปีเก่า บัณฑิตซูได้บังคับจูบหญิงสาวที่ถนน และจากนั้นได้ยินไปถึงองค์จักรพรรดิ”ในใจของเฉินเสียนตกตะลึงทำไมนางจะไม่รู้ คนอยู่ในเหตุการณ์ก็คือตัวนางเอง“เรื่องเช่นนี้ต้องเป็นเรื่องที่อื้อฉาวแน่นอน จะเป็นไปได้อย่างไรว่าองค์จักรพรรดิจะไม่ลงโทษ แต่ได้เห็นแก่เขาที่ทำเพื่อราชสำนักมานาน ทำให้เขามีครอบครัวล่าช้า ในวันที่สองของปีใหม่ องค์จักรพรรดิตั้งใจเลือกนางสนมสองคนที่สวยงามราวกับดอกไม้ ส่งไปที่จวนของท่านบัณฑิต เขาไม่แม้แต่จะปฏิเสธ จึงรับไว้ด้วยรอยยิ้ม”หลังจากที่เฮ่อโยวตวาดคำพูดอะไรเหล่านี้ เฉินเสียนก็ฟังไม่เข้าหูเพียงแค่รู้สึกว่ารอบข้างนอกจะเสียงดังแล้วยังเสียงดังลำคอของนางแห้งและเริ่มกระหาย ได้นำจอกท
