และกล่าวว่า “ชุดเล็กๆ นี่น่ารักมาก”1227
เฉินเสียนเอื้อมมือไปหยอกล้อกับเจ้าน่องน้อยและบอกว่า “ยังมีอีกมากในตู้แต่ละตัวน่ารักทั้งนั้น คราวหน้าข้าจะให้ใส่สีและรูปแบบที่ต่างกัน”ผ่านไปครู่หนึ่งเฉินเสียนก็พูดขึ้นมาอีกว่า “ดูเหมือนเขาจะชอบท่าน ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเด็กที่ไม่มีพ่อ ท่านช่วยพ่อของเขากอดเขาหน่อยก็แล้วกันนะ”เจ้าน่องน้อยผล็อยหลับอย่างรวดเร็วบนตักของซูเจ๋อเฉินเสียนคิดว่าเจ้าน่องน้อยอาจจะรู้สึกได้เหมือนกันว่าซูเจ๋อมีเวทมนตร์บางอย่างที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสงบเป็นครั้งแรกที่เธอถึงขนาดหวังให้เวลาในคํ่าคืนนี้ยาวนานขึ้นอีกนิด อยากให้เวลาเดินช้าลงอีกหน่อยเธอคงถูกครอบงำไปแล้วแน่ๆจนกระทั่งเลยเที่ยงคืนไปแล้ว เมื่อซูเจ๋อกำลังจะจากไป จิตใจของเธอยังคงสับสนว้าวุ่น“อาเสียน”เฉินเสียนรู้สึกจั๊กจี้บริเวณใบหู เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นมือของซูเจ๋อเอื้อมมาสัมผัสที่หูของเธอ เขาลูบผมเธอและทัดไว้หลังใบหูอย่างแผ่วเบาเขาเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยนจนเฉินเสียนลืมไปเลยว่าจะต้องหลีกเลี่ยง
1
