เจ๋ออยู่ที่นี่ด้วย เขาทำปากทำมือหมุบหมับเหมือนกำลังแยกเขี้ยวกางกรงเล็บคำราม เหลือบมองซูเจ๋อไม่วางตาเหมือนไม่เต็มใจจะละสายตาไปจากเขาซูเจ๋อกล่าวว่า “คงเป็นเพราะไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว เขาจำข้าไม่ได้ด้วยซํ้า ดูเหมือนเขาจะสงสัยเล็กน้อย”1226
ใบหน้าของเฉินเสียนเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เธอจัดเสื้อผ้าของเจ้าน่องน้อยให้เรียบร้อยและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อย่าว่าแต่ท่าน บางทีแม้แต่แม่ของเขาเขายังเหม็นหน้าเลย”ซูเจ๋อเลิกคิ้ว “ช่างบังอาจอะไรเช่นนี้”ขณะนั้นเอง เจ้าน่องน้อยก็ยื่นมืออันสั้นป้อมของเขามาทางซูเจ๋อเฉินเสียนหัวเราะและกล่าวว่า “เจ้าตัวเล็กไร้จิตสำนึก เห็นแม่ของเจ้าแล้วเหตุใดจึงไม่รักใคร่กันบ้างฮึ”ว่าแล้วจึงหันไปหาซูเจ๋อ “เขาอยากให้ท่านอุ้ม ท่านอยากอุ้มเขาไหม”ซูเจ๋อจับมือเล็กๆ ของเจ้าน่องน้อยเอาไว้มือใหญ่ที่เรียวยาวจับมือเล็กๆ อันอ่อนนุ่มนั้นไว้ราวกับเติมเต็มซึ่งกันและกันประหนึ่งภาพวาดที่กลมกลืนกันที่สุดในโลกภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ ไม่ว่าใครมาเห็น ในใจก็คงอดรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาไม่ได้นี่คือสิ่งที่เฉินเสียนรู้สึกเสมอ และเป็นเหตุผลที่ทำให้เธออยากรู้ว่าใครคือพ่อที่แท้จริงของเจ้าน่องน้อยเจ้าน่องน้อยควรมีความรักของพ่อนึกไม่ถึงว่าเจ้าน่องน้อยจะใช้มือทั้งสองข้างคว้ามือของซูเจ๋อไว้ พยายามจะให้ซูเจ๋ออุ้มซูเจ๋ออุ้มเขาขึ้นมาและวางลงบนตัก ปล่อยให้เขาซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของตนเองอย่างว่าง่าย
