แค่การแสดงเพราะจำเป็นงั้นหรือ ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามันควบคุมไม่ได้” ซูเจ๋อถาม “ตอนนี้ท่านควรกระจ่างได้แล้วว่ารสนิยมของข้าปกติดี”เขาอุ้มเฉินเสียนก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ไม่รู้ว่าเสียงประทัดดังมาจากเรือนไหนไม่หยุดไม่หย่อนเสียงหวีดของดอกไม้ไฟดังขึ้น เขาก้มศีรษะลงและยิ้มให้เฉินเสียน ดูเหมือนโลกนี้จะไม่มีอะไรเทียบได้เลยกับรอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาเขากล่าวว่า “อาเสียน สวัสดีปีใหม่”1225
เมื่อกลับไปถึงสวนสระวสันตฤดู ทั้งสองก็ถูกหิมะปกคลุมไปทั่วทั้งตัวอวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยกำลังรอให้เฉินเสียนกลับมา เมื่อเห็นว่าเธอกลับมาแล้วจึงรีบไปตักนํ้าร้อนใส่เตามาให้ เพื่อให้ทั้งคู่อบอุ่นร่างกายเมื่อถึงเที่ยงคืน ทุกครอบครัวต่างจุดประทัดกันอย่างเต็มที่ เสียงดังมาจากทั้งใกล้และไกล หมดตรงนั้นจุดตรงนี้ เป็นเช่นนี้ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดที่จวนแม่ทัพก็เตรียมประทัดไว้หลายพวงเช่นกัน เสียงอึกทึกที่ดังขึ้นทำให้หูแทบหนวกทุกคนต่างมีความสุข อวี้เยี่ยนเล่นสนุกอย่างร่าเริงและดึงแม่นมซุยออกไปปั้นตุ๊กตาหิมะด้วยกันในลานเจ้าน่องน้อยหลับไปก่อนแล้วและตื่นขึ้นมาหลังจากผ่านเที่ยงคืนมาครู่หนึ่งเขาลืมตาใสแป๋วและเตะขาอย่างกระสับกระส่ายเฉินเสียนเอามือป้องหูให้เขา เขาไม่ได้มีท่าทีตกใจกลัวแม้แต่น้อยหากลูกจากครอบครัวอื่นตกอยู่ภายใต้เสียงประทัดที่ดังอึกทึกเช่นนี้ คงตกใจกลัวจนร้องไห้งอแงเจ้าน่องน้อยดูเหมือนจะคึกคักร่าเริงกว่าปกติเมื่อเห็นว่าซู
