ความสงบ เขายังคงจูบเธอ ซูเจ๋อถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่งและวนเวียนกลับไปจุมพิตที่ริมฝีปากของเธอซํ้าแล้วซํ้าเล่าริมฝีปากของเขาแดงกํ่า ลมหายใจสีขาวพ่นออกมาทางจมูก กระแสนํ้าที่มืดลึกดั่งยามราตรีในแววตาของเขายังไม่จางหายไปทั้งสองมองหน้ากันอยู่เช่นนั้นและหายใจหอบอยู่เนิ่นนาน ต่างสิ้นวิธีที่จะทำให้สงบลงริมฝีปากของเฉินเสียนบวมแดง มันทั้งหอมหวานและน่าประทับใจ ความรู้สึกร้อนวูบวาบจากริมฝีปากแผ่ซ่านไปทั่วทั้งกาย ซูเจ๋อเหยียดนิ้วออกและเช็ดที่มุมปากของเธออย่างแผ่วเบาเฉินเสียนถามด้วยนํ้าเสียงที่แหบพร่าว่า “พวกเขาไปแล้วหรือ”“ไปแล้ว”“ไม่เป็นไรแล้วหรือ”“ไม่เป็นไรแล้ว”1224
เฉินเสียนต้องการออกห่างจากซูเจ๋อเล็กน้อย เธอคลายมือที่คล้องอยู่ที่คอของเขาทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นเพียงแค่การแสดงซึ่งทำเพื่อป้องกันไม่ให้สองคนนั้นเห็นหน้าเธอ แต่เธอก็รู้สึกว่าการอยู่ในสภาพนี้กับซูเจ๋อต่อไปเป็นเรื่องที่อันตรายเธออยากจะหายใจแรงๆ และอยากจะหนีออกมาทว่าแค่ถอยหลังไปเพียงก้าวเดียว เธอก็พบว่าเท้าของเธอไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง ขาทั้งสองข้างของเธออ่อนปวกเปียกและแทบจะไหลลงไปซูเจ๋อโน้มตัวลงไปอุ้มเธอขึ้นมาได้ทันเวลา“ท่านวางข้าลงเถอะ” เฉินเสียนเอ่ยเบาๆซูเจ๋อก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างสงบและมั่นคง เขาเอ่ยว่า “ข้าทำให้ท่านเป็นแบบนี้ ข้าควรจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด”“ก็แค่การแสดงเพราะมีเหตุจำเป็นไม่ใช่รึ ข้ารู้ ข้าไม่ได้คิดจะให้ท่านมารับผิดชอบ”“
