้และดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดเฉินเสียนดิ้นรนและกล่าวว่า “นี่ ท่านทำอะไรน่ะ”ซูเจ๋อไม่ตอบ ในเวลานี้ขุนนางที่อยู่ข้างหลังทั้งสองคนเห็นเขาเข้าแล้ว หนึ่งในนั้นเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า “อ้าว นั่นท่านบัณฑิตซูไม่ใช่หรือ”ทันใดนั้นเฉินเสียนก็รู้สึกราวกับมีนํ้าเย็นๆ เทรดลงมาบนศีรษะของเธอจนเธอรู้สึกหนาวสั่นเธอซุกอยู่ในอ้อมกอดของซูเจ๋อโดยไม่กล้าขยับเขยื้อนเพราะกลัวจะมีคนจำได้เมื่อพิจารณาจากปฏิกิริยาของซูเจ๋อ ดูเหมือนขุนนางทั้งสองคนนี้จะรู้จักเขาดังนั้นพวกเขาจะต้องรู้จักเฉินเสียนอย่างแน่นอน1218
ถ้าหากพวกเขาพบว่าองค์หญิงจิ้งเสียนซึ่งเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพกำลังนัวเนียอยู่กับซูเจ๋อบนถนน มันจะเป็นอะไรที่เลวร้ายมากซูเจ๋อยังคงสงบนิ่งและไม่สนใจสิ่งใดขณะที่ประคองศีรษะของเฉินเสียนเอาไว้แนบอก เขาพยักหน้าทักทายขุนนางทั้งสองคน “ช่างบังเอิญนักที่ได้พบขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งสองท่าน”ขุนนางทั้งสองคนอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสตรีที่อยู่ในอ้อมกอดของซูเจ๋อเพราะว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยได้ยินว่าบัณฑิตผู้นี้จะเคยใกล้ชิดกับสตรีเพศ แล้วนับประสาอะไรกับการที่เขากอดอยู่กับผู้หญิงบนถนนเช่นนี้!นี่เป็นข่าวใหญ่ขุนนางที่มึนเมาเดินไปข้างๆ พวกเขาสองคนและพยายามจะดูหน้าของสตรีผู้นี้ให้ชัด ทว่าไม่เป็นผล สุดท้ายจึงได้แต่หัวเราะและพูดว่า “ใต้เท้าซูช่างน่าสนใจจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอกันที่นี่”“ท่านซูเป็นบัณฑิต เมื่อเดินอยู่บนหิมะเพื่
