้ใช่ไหม”“อาเสียน ข้าเคยบอกไปแล้วว่าเหล้าหมักสับปะรดถึงอย่างไรก็ยังเป็นเหล้าท่านควรดื่มให้น้อยลง”เฉินเสียนยิ้มน้อยๆ และกล่าวว่า “ใช่แล้ว ข้าเมา ท่านไม่จำเป็นต้องจริงจังนักข้าเองก็จะไม่จริงจัง เราไม่จำเป็นต้องจริงจัง ท่านเคยบอกว่าถ้าข้าหรือท่านหนาวเราจะกอดกันแบบนี้ก็ได้”“ข้าเคยพูด”“ข้ายอมรับว่าอ้อมกอดของท่านทำให้ข้าติดนิดหน่อย” เฉินเสียนบอก “แต่ข้ายังยับยั้งชั่งใจได้”“ทำไมต้องยับยั้งชั่งใจ”เฉินเสียนซบศีรษะลงกับบ่ากว้าง เธอสูดดมกลิ่นอายของเขา รู้สึกเหมือนหัวใจถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่งบางอย่างเธอหัวเราะน้อยๆ และเอ่ยด้วยนํ้าเสียงที่หวานละมุน “ถ้าไม่รู้ว่าท่านมีเรื่องราวความหลังของท่าน บางทีข้าอาจจะคิดว่าท่านจริงจัง ถ้าท่าน… เป็นแค่คนธรรมดา บางทีข้าอาจจะ…”1209
ปล่อยให้ตัวเองไปชอบเขาเพียงแต่เธอพูดออกไปไม่ได้ และไม่รู้ว่าซูเจ๋อจะเข้าใจหรือไม่ซูเจ๋อเพียงแต่เอ่ยกับเธออย่างแผ่วเบา “ความรู้สึกบางอย่างจำเป็นต้องอดกลั้นไว้ ท่านเป็นเช่นนั้น ข้าเองก็เช่นกัน… ท่านบอกว่าท่านปฏิบัติต่อข้าเช่นมิตรสหาย หากได้พบท่านบ่อยๆ ข้าก็ยอมรับได้ แต่ตอนนี้ ทำไมท่านจึงต้องหลบหน้าเมื่อท่านเห็นข้า”“หลบ?” เฉินเสียนเอ่ยอย่างงงงวย “ทำไมข้าต้องหลบหน้าท่าน”เฉินเสียนค่อยๆ นึกขึ้นมาได้และกล่าวว่า “ท่านหมายถึงคืนที่ข้าไปดื่มกับเฮ่อโยวและหนีไปเมื่อข้าเห็นท่านใช่หรือไม่ ข้ากลัวว่าท่านจะโกรธเหมือนตอนที่ไปหอหมิงเย่ว์ แต่ตอนที่ข้าดื
