่มกับผู้อื่นข้าก็แค่แสดงเท่านั้น ข้าไม่เคยเมาเลยนะ”ซูเจ๋อหรี่ตาและถามอีกว่า “แล้วคืนนี้ล่ะ เหตุใดท่านจึงไม่อยากเจอหน้าข้า”“ซูเจ๋อ หิมะเริ่มตกหนักแล้ว” เธอโอบศีรษะของเขาไว้อย่างคลุมเครือและช่วยปัดหิมะสีขาวที่ติดอยู่บนผมให้เขา“ใช่ ข้าหนาวมาก”เฉินเสียนเอ่ยว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านก็ยังลุกไม่ได้”“เมื่อหนาว ข้าก็แค่ต้องกอดให้แน่นยิ่งขึ้น” ซูเจ๋อกราชับแขนแน่นขึ้น กราชับร่างของเธอเข้ามาแนบไว้กับแผงอกในอ้อมกอดของเขากู่เจิงที่อยู่ข้างๆ ค่อนข้างเปราะบาง เกล็ดหิมะที่ตกลงมาบนสายกู่เจิง ไม่นานก็ถูกสายนั้นตัดจนขาดและตกลงไปด้านล่าง เปล่งประกายพร่างพราว1210
นิ้วของเฉินเสียนลูบไล้อยู่ที่รอยยับบนปกคอเสื้อของเขา เธอกระซิบขึ้นมาอย่างฉับพลันว่า “ได้ยินมาว่าในอดีตท่านใช้วิธีต่างๆ มากมายเพื่อช่วยเหลือข้า มือที่สะอาดของท่านเคยเปื้อนเลือดของผู้คนมามากมาย”ซูเจ๋อชะงักไป ทันใดนั้นก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา “คิดว่าข้าเลวมากหรือ”เฉินเสียนกล่าวว่า “ข้ารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย เมื่อข้าเข้าไปในวังวันนั้น ข้าอยู่ใต้ต้นหวู่ถงและแอบเห็นบัณฑิตกำลังสอนหนังสือเด็กๆ อยู่ในโรงเรียนไท่ เขาดูเป็นขุนนางที่มือสะอาด แต่เพื่อช่วยข้า เขากลับยอมละทิ้งตัวตนเช่นนั้น”เนิ่นนานกว่าซูเจ๋อจะเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ว่า “อาเสียน ท่านรู้หรือไม่ เพียงแค่ได้ท่านกลับคืนมา ข้าก็จะกลับมาเป็นตัวตนที่แท้จริงของข้าได้อีกครั้ง”เฉินเสียนรู้สึกตื้นตันเล็กน้อย “ลำบากไหม”“ไม่
