ใช่ว่าเคยบอกแล้วหรือ ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ข้าลืมไปแล้วว่าความยากลำบากเป็นเช่นไร”“ถ้าเช่นนั้นการปล่อยให้เจ้ากอดข้ามากกว่านี้ก็คงไม่ผิดอะไร” เฉินเสียนกล่าว“บางครั้งข้าก็อยากจำเรื่องในอดีตให้ได้ อยากรู้ว่าท่านเป็นใครสำหรับข้า อยากรู้ว่าท่านทำอะไรเพื่อข้าไปบ้าง แต่บางครั้งข้าก็ไม่อยากรู้ ข้ากลัว”คนที่รู้จักกับซูเจ๋อไม่ใช่เธอแต่เป็นเฉินเสียนในอดีตและคนที่เขานึกถึงอยู่ภายในใจมาตลอด แน่นอนว่าไม่ใช่เธอเธอไม่เคยมีส่วนร่วมใดๆ เลย นึกๆ แล้วเธอก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา อีกทั้งยังไม่อยากจะยอมรับ1211
แต่ซูเจ๋อกลับบอกว่า “ถ้าลืมได้ ก็จงลืมไปตลอดกาล… ข้าไม่ต้องการให้ท่านนึกถึงเรื่องเหล่านั้นขึ้นมาอีก”ความเสียใจและคับข้องใจที่มีอยู่เพียงน้อยนิดถูกลบล้างไปจนหมดด้วยคำพูดของซูเจ๋อเฉินเสียนยกมุมปากและเอ่ยอย่างไม่คิดอะไรว่า “ไหนๆ ก็ลืมไปแล้ว และถึงอย่างไรเรื่องก็เริ่มต้นที่จวนแม่ทัพ ข้าเฉินเสียนผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่ นี่ถือเป็นจุดเริ่มต้นของข้า เรื่องที่เกิดขึ้นกับท่านในอดีตไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับข้าทั้งสิ้น”หลังจากนั้นหิมะก็ตกหนักขึ้น ทั้งสองคนตัดสินใจออกไปจากดาดฟ้าเรือและเข้าไปในห้องหลังจากผิงไฟอยู่ครู่หนึ่งร่างกายก็อบอุ่นขึ้น ในขณะเดียวกันหิมะข้างนอกก็หยุดตกเวลานี้ค่อนข้างดึกมากแล้ว เฉินเสียนกับเหลียนชิงโจวตกลงกันว่าจะกลับมาชมเรือลำนี้อีกครั้งในตอนกลางวัน จากนั้นจึงลงจากเรือและกลับไปที่จวนผู้คนที่ออกมาท่
