องเที่ยวต่างแยกย้ายกันกลับไปแล้ว ตอนนี้บนถนนจึงเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวเพียงแต่ว่าทุกครัวเรือนยังคงเต็มไปด้วยความสุขของการเฉลิมฉลอง เสียงของประทัดยังคงดังขึ้นมาไม่ขาดสาย จากทั้งใกล้และไกลซูเจ๋อไปส่งเฉินเสียนกลับจวนแม่ทัพตามปกติเมื่อเฉินเสียนเหยียบลงไปใบบนชั้นหิมะบางๆ ที่อ่อนนุ่ม เท้าของเธอก็อัดลงไปบนหิมะนั้นและทิ้งรอยเท้าที่ทอดยาวเอาไว้เบื้องหลัง1212
ซูเจ๋อถือร่มไว้ในมือทว่าไม่ได้กางออก เตรียมไว้เผื่อว่าหิมะจะตกลงมาอีกครั้งระหว่างทางบนถนนยังคงมีผู้คนอยู่บางตา ทุกคนต่างเหมือนเฉินเสียนนั่นก็คือกำลังรีบตรงกลับเรือน“ทำไมท่านต้องไปส่งข้าด้วย ข้ารู้ว่าจะกลับจวนได้อย่างไร” เฉินเสียนเดินไปพลางถามอย่างสบายๆซูเจ๋อตอบว่า “ข้ารู้สึกว่าท่านยังไม่สร่างเมา ข้าไม่ไว้ใจที่จะให้ท่านกลับไปคนเดียว”เฉินเสียนหันไปมองเขาและยิ้ม “ตอนที่ข้าไม่ได้ดื่มเหล้าท่านก็ไม่ไว้ใจเช่นกันมีตอนไหนบ้างหรือที่ท่านเคยวางใจ”ซูเจ๋อทิ้งมือลงมา ชายเสื้อของเขาและเธอสัมผัสกันเบาๆภายหลังเขาจึงกุมมือของเฉินเสียนไว้เงียบๆ และมันรู้สึกเย็นเล็กน้อยเฉินเสียนดิ้นเล็กน้อย แต่ว่าดิ้นไม่หลุดซูเจ๋อเอ่ยกับเธออย่างแผ่วเบาว่า “ต่อแต่นี้ไปท่านไม่จำเป็นต้องหลบหน้าข้าหากท่านยินดีปฏิบัติต่อข้าดั่งมิตรสหายก็จงปฏิบัติต่อข้าอย่างมิตรสหาย ขอเพียงแค่ไม่เป็นศัตรู อะไรก็ย่อมดีทั้งนั้น ต่อให้เป็นเพียงคนแปลกหน้าก็ตาม”หัวใจของเฉินเสียนไหววูบ“ท่านรู้จักเฮ่อโยว
