มไว้บนเตาด้านซ้ายมือ เมื่อชาเดือดเขาจึงหยิบขึ้นมาและรินนํ้าชาสีเขียวใสลงในถ้วย และวางถ้วยนั้นลงบนโต๊ะตรงหน้าเฉินเสียนโดยไม่สนว่าเธอจะดื่มหรือไม่ซูเจ๋อกล่าวว่า “เหล้าสับปะรดแม้จะไม่ทำให้มึนเมา แต่ก็ยังเป็นเหล้า”ขณะนั้นเฉินเสียนกำลังโยกศีรษะไปมา เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาเคาะถ้วยและฟังเสียงใสที่ดังมาจากปลายตะเกียบอย่างเพลิดเพลิน1197
เธอหรี่ตาและยกมุมปากเล็กน้อย เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ท่าทางเหมือนคนเมา เธอโน้มตัวไปพูดเบาๆ ที่ข้างหูของซูเจ๋อว่า “ท่านกลัวว่าข้าจะเมาเหรอ วางใจได้ ถึงข้าจะเมา แต่ข้าก็ไม่ผิวปากลวนลามท่านที่ข้างถนนอย่างเฮ่อโยวหรอกน่ะ”ซูเจ๋อจิบชาโดยที่ออกความเห็นใดๆซูเจ๋อกล่าวขนาดนั้นแล้ว เหลียนชิงโจวจึงช่วยเกลี้ยกล่อมว่า “องค์หญิงดื่มไม่ได้แล้วจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ดื่มอีกจะยิ่งเมา”เฉินเสียนกล่าวว่า “ปกติข้าไม่ดื่ม แต่ถ้าอยู่กับเจ้า เหลียนชิงโจว ถึงเมาก็ไม่เป็นไร”เหลียนชิงโจวเนื้อตัวสั่น ตั้งแต่ตอนที่เฉินเสียนขึ้นมาบนเรือและลูบชุดเขาให้เรียบร้อย เขาก็รู้สึกมาตลอดว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นเหลียนชิงโจวกล่าวว่า “องค์หญิงกล่าวเกินไปแล้ว”เฉินเสียนรู้สึกว่าคืนนี้คือโอกาสที่เหมาะสม ทั้งถูกที่และถูกเวลาอือ… แต่ถ้าซูเจ๋อไม่อยู่ที่นี่ทุกอย่างก็จะสมบูรณ์แบบ เธอคงจะจัดการปัญหาส่วนตัวกับเหลียนชิงโจวได้สะดวกถ้ายังไม่ดื่มเหล้าและมีซูเจ๋ออยู่ที่นี่ด้วย เธอคงจะพูดสิ่งเหล่านี้กับเหลียนชิงโจวไม่ได้แน่แต
