่าวก็รู้สึกว่าคุณชายเหลียนเป็นคนที่ดีคนหนึ่งเพคะ”ไม่ว่าท่านพ่อของเจ้าน่องน้อยเป็นผู้ใด เจ้าน่องน้อยก็คือลูกของเฉินเสียนเฉินเสียนระลึกจุดนี้ได้ รู้สึกว่าท่านพ่อของเขาเป็นผู้ใดก็ไม่ได้สำคัญเช่นนั้นแล้วเฉินเสียนไม่สามารถพาเจ้าน่องน้อยไปด้วยได้ จำใจต้องให้อวี้เยี่ยนอยู่กับแม่นมซุยเป็นสหายเล่นของเจ้าน่องน้อย และสั่งให้ด้านหลังครัวเตรียมอาหารอร่อยๆอีกสักครู่ให้ส่งไปที่สวนสระวสันตฤดูหนึ่งชุดส่วนพวกคนรับใช้ ที่มีญาติสนิทอยู่ในเมืองเหลือง อนุญาตเป็นการพิเศษให้กลับไปฉลองตรุษจีนกับครอบครัวได้ และผู้ไม่มีครอบครัวก็อยู่รวมกันฉลองตรุษจีน ทุกคนได้รับเงินเดือนสองเท่าคํ่าคืนนี้จวนแม่ทัพไม่มีผู้รักษาประตูทางเข้า พวกคนรับใช้อยากจะไปเดินเล่นซื้อของ ก็ออกจากจวนได้อย่างอิสระเสรีตอนที่เฉินเสียนกำลังจะไปเธอลูบไล้ใบหน้ารูปไข่ของเจ้าน่องน้อย แล้วกล่าวว่า“เด็กดี เหนื่อยแล้วก็นอน ท่านแม่จะกลับมาดึกหน่อยแล้วจะอยู่โต้รุ่งคืนส่งท้ายปีด้วยนะ ตอนนี้ท่านแม่ต้องออกไปจัดการเรื่องใหญ่ที่งงงวยไม่เข้าใจ ที่มันติดอยู่ในใจมาเป็นเวลานาน”อวี้เยี่ยนไม่วางใจที่เฉินเสียนออกไปเพียงลำพัง แต่ได้ยินว่าเรือนเหลียนชิงโจวส่งเกี้ยวมารับ ถึงได้วางใจอยู่ที่สวนสระวสันตฤดูสำหรับพ่อบ้านของจวนแม่ทัพ เป็นผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลม1188
ตอนที่ฉินหรูเหลียงจะไปออกศึกได้กำชับไว้ ไม่ต้องยุ่งเรื่องส่วนตัวของเฉินเสียนเพราะว่าตอนที่เขาอยู่ที่จวนแม่ทัพยัง
