ยุ่งไม่ได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพ่อบ้านจิ๊บจ๊อยผู้หนึ่งเฉินเสียนจะไปที่แห่งใด ทำสิ่งใด พ่อบ้านก็ไม่ได้ถามมากมาย เพียงแค่จัดวางคนปิดประตูโดยไม่ลงกลอนให้กับเฉินเสียน จนถึงตอนที่เธอกลับจึงปิดเวลานี้มีเกี้ยวนุ่มๆมารอคอยหน้าประตูแล้ว เหลียนชิงโจวยังเหมือนเมื่อก่อนเลยเฉินเสียนเข้าไปในเกี้ยว ด้านในนุ่มและสบายเช่นเคยอยู่บนถนน บนถนนเคลือบไปด้วยเงาของแสงไฟ แสงไฟริบหรี่พาดผ่านส่องเข้ามา ตามมาด้วยเสียงสนุกคึกครื้นของผู้คนเฉินเสียนมองทะลุผ่านม่านหน้าต่างไปทางด้านนอก เห็นเด็กเล็กยืนอยู่บริเวณริมถนน ในมือถือดอกไม้ไฟสีเงินเล่นอย่างสนุกสนานบริเวณถนนหนทางกว้าง เหล่าปราชาเอาไม้ฟืนก่อเป็นกำแพงสูงขึ้น จุดเป็นประกายไฟสว่างไสว สาดส่องสะท้อนที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเบิกบานผู้คนเต้นระบำหมุนรอบกองไฟนั้น ร้องเพลงหัวเราะอย่างสนุกสนานเกี้ยวนุ่มๆเดินทางไปที่ริมแม่นํ้าหยางชุนเธอยังคงคุ้นเคยกับที่นี่มาก แต่ดาดว่าสาเหตุจากอากาศหนาวเย็น ทิวทัศน์ข้างแม่นํ้าเทียบกับครั้งก่อนของสารทฤดูช่วงคํ่าคืนเงียบอ้างว้างอย่างมาก1189
แต่ที่ไม่เหมือนกับในอดีตก็คือ เฉินเสียนยืนอยู่ริมแม่นํ้า หลุบตาขึ้นมองก็เห็นบนแม่นํ้าหยางชุนตรงนํ้าลึกนั้นมีเรือใหญ่จอดเทียบท่าแสงไฟบนเรือสวยงาม สาดสะท้อนส่องสลัวที่แม่นํ้า ระลอกคลื่นมืดดำ ใหญ่กว่าที่เฉินเสียนจินตนาการไว้เรือใหญ่ขับมาจากท่าเรือทางด้านนั้น เรือได้ไปขนถ่ายสินค้าที่ท่าเรือก่อนมันหยุดจอดอ
