เกินไปนะ รอท่านแม่ทัพรบชนะกลับมาจัดการท่านแน่！”เฉินเสียนยักคิ้ว แล้วกล่าวขึ้นว่า“ข้าจิตใจไม่ดี ยิ่งเจ้าอยากเจอเขา ข้ายิ่งไม่ให้เจ้าเจอ มีความสามารถเจ้าก็มากัดข้าสิ”หลิ่วเหมยอู่ใช้มือข้างหนึ่งผลักเซียงหลิงออกจะกระโจนเข้าไปตีแต่ยังไม่ได้เข้าใกล้ตัวของเฉินเสียน ก็ถูกแม่นมซุยรั้งไว้ เอามือสองข้างของนางไขว้หลังอย่างกระฉับกระเฉงตีให้คุกเข่าอยู่บนพื้น สะบัดมือตบนางสองทีเฉินเสียนรวบกระโปรงคุกเข่าลงตรงหน้านาง นิ้วมือบีบคีบที่ใต้คางของนางหรี่ตาลงแล้วกล่าวว่า“แม่ทัพฉินยังไม่ได้ออกจากเรือนเลย เจ้าก็รีบร้อนหาความซวยมาให้เขาแล้ว เหมยอู่ ข้าจะแนะนำเจ้านะ ต่อไประวังหน่อย ถึงอย่างไรไม่มีฉินหรูเหลียงเป็นสวรรค์ของเจ้า ข้าก็สามารถบีบให้เจ้าตายได้ทุกเวลา”หลิ่วเหมยอู่เบิกตากว้าง เต็มไปด้วยนํ้าตากับความเกลียดชังเฉินเสียนแสยะยิ้ม แล้วกล่าวว่า “แต่ว่าข้ายังไม่อยากทำเรื่องน่าเบื่อเช่นนั้นรอข้าจับกุมหลิ่วเฉียนเฮ้อได้ ค่อยมาพูดเรื่องราวในอดีตกับเจ้าดีๆแล้วกันนะ”1178
ชั่วพริบตาเดียวหลิ่วเหมยอู่ตัวสั่นเทา สีหน้าซีดเผือดเฉินเสียนลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “เอ้อร์เหนียง เอานางออกไปทิ้งให้ข้าด้วย”วันต่อมา วันที่เก้าเดือนสิบสองตามจันทรคติจีนฟ้ายังไม่สาง เฉินเสียนก็ลุกขึ้น สวมใส่ชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้าย หลังจากจัดการตัวเองอย่างเหมาะสมแล้วก็พาอวี้เยี่ยนออกเดินทางพ่อบ้านเตรียมของไว้เรียบร้อยตั้งนานแล้ว นั่นคือเสื้อคลุมหนาหนึ่ง
