ตัว ขอให้เฉินเสียนเอาไปคลุมให้ฉินหรูเหลียงตอนที่จะส่งออกเดินทางตอนเช้าตรู่เฉินเสียนก็ไม่เจอฉินหรูเหลียง เห็นบอกว่าไปที่ประตูเมืองประกาศคำสั่งสามเหล่าทัพแล้วเฉินเสียนปรากฏตัวทีประตูเมือง กลายเป็นแบบอย่างที่ดีของเหล่าครอบครัวที่มาส่งออกเดินทางเธอยืนด้านหน้าสุด ในมือม้วนเสื้อคลุมหนาหนึ่งตัว ยืนประจันหน้าอยู่ที่ประตูเมืองนั้น สีหน้าเรียบเฉยมาก ผมดำขลับ ลมพัดปลายกระโปรงขึ้น ราวกับเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามด้านหลังเป็นครอบครัวที่มาส่งญาติพี่น้องออกเดินทาง กองกำลังทหารต่อแถวยาวพอถึงเวลา ครอบครัวก็ไปหาครอบครัวตัวเองที่เป็นเหล่าทหารจะออกศึกฉินหรูเหลียงคิดไม่ถึงว่าเฉินเสียนจะมา นายทหารชั้นสูงที่อยู่ข้างเขาเตือนสติตอนที่หมุนตัว ถึงได้เห็นเฉินเสียนยืนอยู่ด้านนั้นเวลานั้นแววตาของเขาบีบรัดแน่น เพ่งไว้ที่สาวงามที่ยืนอยู่หน้าประตูเมือง1179
ราวกับฟ้าดิน มีเพียงเฉินเสียนคนเดียวเธอหรี่ตา ใต้ท้องฟ้าสีครามแสงยามเช้าตรู่ ดวงตาดำเข้มราวกับหมึกฉินหรูเหลียงหันเดินมาทางเธอทีละก้าวๆ เธอก็เดินไปด้านหน้าทีละก้าวๆเช่นกันอิงตามกฎเกณฑ์แล้ว เธอสะบัดเสื้อคลุมหนาออกอย่างพิถีพิถัน เขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อย คลุมบนหมวกเหล็กกับเสื้อเกราะที่หนาวเหน็บเข้ากระดูกของฉินหรูเหลียง
1180
