ะกูลถูกริบทรัพย์ หลิ่วเหมยอู่ต้องอยู่ด้านนอกอย่างยากลำบาก ไร้ที่อยู่อาศัย”ฉินหรูเหลียงมองเธอแล้วกล่าวว่า“เวลานั้นข้ารู้สึกว่า ข้าผิดที่ช่วยท่านไว้”เฉินเสียนชะงักงันฉินหรูเหลียงยิ้มแหยแล้วกล่าวว่า“ท่านยังจำบัณฑิตซูเจ๋อคนปัจจุบันนี้ได้หรือไม่? ข้างกายของท่านมักมีเขาติดตามดูแลอยู่ มักมีเขาอยู่เพื่อระบายความกลัดกลุ้มแก้ไขความทุกข์ให้กับท่าน ข้างกายของท่านมีเขาคอยจัดการให้ ปกป้องดูแลท่าน ไม่จำเป็นจะต้องมีคนอยู่ข้างๆอีกใช่หรือไม่? แต่ว่าข้างกายหลิ่วเหมยอู่ไม่มีผู้ใดสักคน”“เพราะฉะนั้นท่านกับหลิ่วเหมยอู่มีจุดจบที่ครอบครัวแตกคนในครอบครัวตายเหมือนกัน แต่ทว่าท่านห่างไกลไม่ได้น่าสงสารเช่นนาง ”ฉินหรูเหลียงกล่าวแล้วหยุดจากนั้นก็กล่าวต่ออีกว่า“ถ้าหากไม่ใช่ซูเจ๋อ ตระกูลหลิ่วไม่มีทางมีจุดจบอย่าง1171
ปัจจุบันนี้ เป็นเขา มือข้างเดียวพังทลายตระกูลหลิ่ว เป็นเขาอีกเช่นกัน ทำร้ายหลิ่วเหมยอู่ให้ถูกเนรเทศ พเนจรเป็นจัณฑาล”“เพราะฉะนั้นต่อมาข้าถึงได้เสียใจภายหลังอยู่บ่อยๆ ถ้าหากว่ารู้ว่าต่อมาจะมีผลลัพธ์เช่นนี้ ตอนแรกที่เกิดการกบฏข้าไม่ควรทำตามเขาเพื่อจะช่วยท่านไว้ ”ภายในใจของเฉินเสียนกระตุกวูบโดยฉับพลัน“ที่แท้ท่านเกลียดชังข้าเช่นนี้ เป็นเพราะว่าซูเจ๋อหรือ?”เธอถาม“ใช่สิ เป็นเพราะเขา”ฉินหรูเหลียงกล่าว“เพราะว่าเขาเป็นคนเลวทรามตํ่าช้า”เฉินเสียนหัวเราะเยาะเย้ยออกมาทันที เธอหยุดหัวเราะไม่ได้สักนิดเดียวเธอเดินลงมาตา
