ำหนิออกมาไม่ได้เซียงหลิงกล่าวทั้งนํ้าตาอีกว่า“เห็นชัดว่านายหญิงกลับสวนดอกพุดตานแล้วกลับไปที่สวนเซียงเสวี่ยได้อย่างไรเจ้าคะ?บ่าวก็ไม่ทราบว่าสรุปมันเกิดสิ่งใดขึ้นเจ้าค่ะ ใช่หรือไม่ใช่ว่า…….องค์หญิงทราบอะไร เพราะฉะนั้นเลยได้จัดการกับนายหญิงเช่นนี้?”หลิ่วเหมยอู่กล่าวด้วยเสียงแหบแห้งว่า“นอกจากองค์หญิงแล้วยังจะมีผู้ใด！เป็นหญิงตํ่าช้านั่นแน่นอน！”คิดอย่างถี่ถ้วนอีก หลิ่วเหมยอู่นึกได้ทันที เมื่อวานช่วงงานเลี้ยงตอนเย็น อวี้เยี่ยนบ่าวข้างกายเฉินเสียนเตือนนางว่ากระโปรงด้านหลังขาดเป็นรูแล้วเวลานั้นหลิ่วเหมยอู่ไม่ได้ใส่ใจเลยตั้งอกตั้งใจหันกลับมาดูกระโปรงพอตอนนี้มาคิดดู ความผิดพลาดเกิดเวลานั้นเป็นแน่！เป็นเฉินเสียนที่แอบเปลี่ยนนํ้าชาของนาง เปลี่ยนเป็นแก้วที่มียานั่น！1163
“เฉินเสียน！สาบานว่า ข้ากับท่านอยู่ร่วมกันไม่ได้หรอก!”หลิ่วเหมยอู่สาบานต่อสวรรค์ “ต้องมีสักวันหนึ่ง ข้าจะให้ท่านได้ลิ้มลองสิ่งที่ข้าได้ประสบมาทั้งหมด！”เวลาต่อมาฉินหรูเหลียงนั้นก็ไม่ได้มาหานางอีกเลยในชั่วพริบตาเดียว อากาศหนาวเย็นของเหมันตฤดู ฟ้าดินเงียบวังเวงใบไม้ในสวนสระวสันตฤดูร่วงหล่นลงหมด เหลือไว้เพียงกิ่งก้านแห้งไร้ใบแม่นมซุยกวาดใบไม้ที่ร่วงลงมาได้เป็นจำนวนมาก นางนำมาใช้เป็นฟืนก่อไฟปีนี้หิมะตกล่าช้า บางครั้งท้องฟ้าสีครามมีแสงแดดด้วยเจ้าน่องน้อยไม่ชอบอุ้ดอู้อยู่ในห้อง เขาชอบออกมาเดินเล่นลานหน้าเรือนอยู่บ่อยๆเฉินเสียนสวมใส่เสื้อข
