ฉินหรูเหลียงเห็นนางร้องไห้จะเป็นจะตาย ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารและเห็นอกเห็นใจนางแต่ไหนแต่ไรมา เขาไม่เคยทำให้นางเจ็บปวด ไม่เคยทำร้ายนางแต่วันนี้นางถูกคนอื่นดูถูกเหยียดหยามกระทำทางเพศ เธอพูดถูก เธอเป็นเพียงผู้เคราะห์ร้ายฉินหรูเหลียงได้ยินหลิ่วเหมยอู่ร้องเรียกแต่ “ท่านแม่ทัพ” เธอคงไม่ได้พูดโกหก คิดว่าคนคนนั้นเป็นเขาจริงๆเขารักและดูแลเธออย่างดีเหมือนกับสิ่งของลํ้าค่ามาโดยตลอด……เพียงแค่คิดขึ้นมา ฉินหรูเหลียงก็รู้สึกปวดใจเหมือนถูกมีดแทงฉินหรูเหลียงนำเธอขึ้นจากอ่างอาบนํ้ามากอด พูดเสียงตํ่าว่า “ทั้งหมดออกไปก่อน”หลิ่วเหมยอู่ยังคงร้องไห้แล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพโปรดยื่นขอความยุติธรรมให้แก่ข้า……”ฉินหรูเหลียงพูดอย่างเย็นชาว่า “คนคนนั้นถูกข้าฆ่าแล้ว เจ้ายังจะยื่นขอความยุติธรรมทำไม คืนนี้คนต่างรู้กันหมด ผู้หญิงของข้าฉินหรูเหลียงกับชายอื่นนั้นลักลอบมีเสพสุขกัน เจ้าคิดว่าต้องทำอย่างไร？”“ท่านแม่ทัพ……”หลิ่วเหมยอู่พูดอย่างเสียใจมาก “ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี ข้าไม่มีแรง ไม่รู้ว่าคนนั้นเป็นใคร…… ข้าอาจจะถูกใส่ร้าย……”1154
“เจ้าบอกข้ามา ใครทำร้ายเจ้า？”“องค์หญิง…… ต้ององค์หญิงแน่ๆ！”“เจ้าเพิ่งจะคืนดีกับนางไม่ใช่หรือ คืนนี้นางมีงานต้องรับผิดชอบมากมายกลับไปพักที่สวนสระวสันตฤดูตั้งนานแล้ว ครั้งนี้เจ้าจะโยนความผิดไปให้นางแล้วจะทำให้ความรู้สึกผิดของเจ้าลดน้อยลงรึ？”หลิ่วเหมยอู่ส่ายหัว“ ข้าไม่ได้……”ครั้งน
