เรื่องที่ฉินหรูเหลียงนั้นถูกสวมเขาต้องรู้กันไปทั่งเมืองหลวงคืนนั้นฉินหรูเหลียงก็ใจเย็นลง อยากจะตามหาความจริงแต่ก็ไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหนเพราะว่าไม่มีใครรู้ว่าชายชู้คนนั้นคือใคร เขาถูกฉินหรูเหลียงฆ่าเสียก่อน ทำให้ตัดขาดการหาเบาะแสเวลานี้สวนดอกพุดตานนั้นโกลาหลกันไปหมดไม่ว่าจะกรณีใดๆก็ตาม หลิ่วเหมยอู่อยากจะจมนํ้าให้ตายอยู่ในถังอาบนํ้าเซียงหลิงห้ามไว้ทัน ไม่กล้าออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว ทำได้แต่เพียงบอกแม่เฒ่าที่มาเติมนํ้านั้นให้รีบไปเชิญฉินหรูเหลียงมารอเวลาที่ฉินหรูเหลียงมาหา หลิ่วเหมยอู่เกือบจะสิ้นลมแล้ว1152
ใบหน้าน้อยๆของนางขาวซีด เต็มไปด้วยนํ้าตา แลดูน่าสงสารเมื่อเห็นฉินหรูเหลียงมา หลิ่วเหมยอู่จึงพูดว่า “เหมยอู่รู้สึกละอายแก่ใจที่กล่าวคำอำลากับท่านแม่ทัพ มีเพียงหนึ่งความตาย แต่เหมยอู่อยากขอวิงวอนท่านแม่ทัพ ท่านต้องทำให้เหมยอู่นั้นบริสุทธิ์……เหมยอู่ไม่รู้ว่านั่นไม่ใช่ท่านแม่ทัพ……เหมยอู่ไม่มีสติ ไม่มีเรี่ยวแรง คิดว่า คิดว่าเป็นท่านแม่ทัพอยู่ในห้องนอนกับข้า……”พูดจบนางก็เอามือขึ้นมาปิดหน้าแล้วร้องไห้ออกมา “ไม่อย่างนั้นข้าตายก็อย่าได้ปล่อยเขาไป…… เป็นเขาที่ข่มขืนเหมยอู่ เหมยอู่เป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย……”
1153
