เจ้ารีบจัดการให้เร็วเป็นดีที่สุด ถ้ามีคนมาพบก็รีบหนีไป”เซียงหลิงมองเห็นกับตาตัวเองว่าชายตํ่าช้าคนนั้นเข้าไปในห้องแล้วที่นี่ไม่ใช่ที่อื่นใด และก็ไม่ใช่สวนสระวสันตฤดูที่นัดกันไว้ก่อนหน้านี้ แต่เป็นสวนเซียงเสวี่ยที่เพิ่งว่างไม่นานมาเรื่องที่เกิดวันนี้นั้นเตรียมพร้อมไว้หมดแล้วเซียงหลิงสอดแนบอยู่ในนั้นรู้สึกอึดอัดลำบากใจเธอไม่สามารถช่วยหลิ่วเหมยอู่ให้มาทำร้ายองค์หญิงได้ ได้เพียงแต่มองไปที่หลิ่วเหมยอู่อย่างรู้ว่าตัวเองทำผิดและตัวเองจะโดนลงโทษขอเพียงแต่ว่าคืนนี้คนขี้กลัวคนนี้ พอได้ลิ้มลองของสดใหม่แล้วรีบหนีไปเพียงแค่ไม่ถูกจับชู้ได้คาหนังคาเขา ทั้งหมดก็คงจะกอบกู้ขึ้นมาได้เซียงหลิงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วหันหลังจากไปหลิ่วเหมยอู่ที่อยู่ในห้องนั้นเหงื่อออกหอมไปทั่วตัว เธอคิดว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่สวนพุดตานแล้ว ดังนั้นจึงนอนลงเหมือนเตียงของตัวเองมีคนผลักประตูเข้ามาหลิ่วเหมยอู่คิดว่าเป็นฉินหรูเหลียง จึงควบคุมเสียงครวญครางไว้ไม่อยู่มองเห็นแค่เงาของคนที่ยืนอยู่หน้าเตียง ยื่นมือมาลูบไล้บนเรือนร่างของเธอร่างกายของเธอถูกจุดประกาย รู้สึกจั๊กจี้อ่อนแรงยากที่จะทนทานได้ รับรู้ถึงความว่างเปล่าที่ไม่เคยผ่านมา1145
หลิ่วเหมยอู่ต้อนรับโดยการส่ายเอวไปมาชายป่าเถื่อนผู้ที่ยืนอยู่ข้างเตียงนั้นเห็นสถานการณ์แบบนี้ก็อดใจรอไม่ไหวสัมผัสไปบนเรือนร่างของหลิ่วเหมยอู่ทุกหนทุกแห่ง ยกเว้นชุดกระโปรง ทำเสียงจุ๊ปากพูดชมเชย
