ว่า “สวยงามแพรวพราวอย่างน่ามหัศจรรย์”เมื่อชายป่าเถื่อนผู้นั้นเข้ามาใกล้ ตอนที่หลิ่วเหมยอู่ส่งสายตายั่วยวนไปที่เขาเพิ่งจะได้เห็นหน้าของเขาอย่างชัดเจนไม่ใช่ฉินหรูเหลียงตอนนั้นหลิ่วเหมยอู่พอได้สติแล้ว ร่างกายก็เย็นไปทั้งตัว พูดด้วยความกลัวว่า“เจ้าคือใคร！เจ้าต้องการจะทำอะไร？”เธอพยายามหนีแต่ไม่มีแรง อยากจะปฏิเสธแต่ก็ยังต้อนรับเขา“มาถึงขนาดนี้แล้วยังจะเสแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์อีกรึ？ เหอะเหอะ ที่นี่ไม่มีใครมาเห็น！”ผู้ชายคนนั้นพูดขณะจับไปที่ข้อเท้าของหลิ่วเหมยอู่ แล้วกดลงไปร่างกายของหญิงสาวงามนั้น ทำให้คนเป็นสุขได้อย่างแท้จริงหลิ่วเหมยอู่เริ่มต่อสู้ดิ้นรน ทำอย่างไรดีในเมื่อชายที่จ้างมากลับมาทำร้ายเธอเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นยากที่จะรับมือกับมันได้
1146
