เฉินเสียนพยักหน้า แล้วพูดว่า “ข้าเชื่อเจ้า เมื่อครู่ข้าก็แค่พูดเย้าเล่นกับเจ้านิดหน่อยเท่านั้น ที่บ้านมีแขกมากมาย ถ้าเกิดทะเลาะกันขึ้นมาก็จะขายขี้หน้าคนอื่นเขา”ขณะที่พูดก็รินนํ้าชาที่เหลือลงไปในถ้วยด้วย นิ้วมือหมุนถ้วยชานั้น เหลือบมองแล้วพูดว่า “เหมยอู่ เจ้าเคารพนํ้าชาข้า ข้ารู้สึกดีใจอย่างยิ่ง”เบ้าตาของหลิ่วเหมยอู่นั้นแดงกลํ่า มีนํ้าตาคลอ เหมือนกับดีใจจนนํ้าตาไหลอย่างไรอย่างนั้น แล้วพูดว่า “จะว่าไป ถ้าองค์หญิงยินดีดื่มนํ้าชาถ้วยนี้ ก็เหมือนกับว่าองค์หญิงได้ให้อภัยเหมยอู่ที่เคยทำผิดต่อท่านในอดีตแล้วหรือไม่？ต่อไปเหมยอู่จะไม่ทำให้องค์หญิงโกรธเคืองอีกแล้ว”เฉินเสียนเม้มปาก แล้วยื่นมือไปเช็ดนํ้าตาของนาง ทำให้หลิ่วเหมยอู่รู้สึกตกใจเล็กน้อย ฟังคำพูดเอื้ออารีของนาง“ ดูเจ้าสิ พูดอะไรไร้สาระ”สองคนกำลังยกนํ้าชา เพื่อดื่มเคารพซึ่งกันและกันเวลานั้นอวี้เยี่ยนที่อยู่ด้านหลัง ก็พูดขึ้นด้วยความตกใจมาประโยคว่า “เอ่อนางหญิงรอง กระโปรงด้านหลังของท่านเหมือนว่าจะมีรูขาดหนึ่งรู”แต่ไหนแต่ไรมาหลิ่วเหมยอู่นั้นจะห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองมากที่สุด ในงานแบบนี้จะมีเรื่องน่าขายหน้าได้อย่างไร ดังนั้นจึงวางถ้วยชาลงแล้วก้มลงมองไปที่กระโปรงเพื่อตรวจสอบเฉินเสียนขยับเข้าไปใกล้ แล้วพูดว่า “ไหนข้าดูหน่อย”1134
ด้านข้างของหลิ่วเหมยอู่ จึงทำให้ดึงดูดความสนใจของฉินหรูเหลียงไปด้วยเฉินเสียนก็ค่อยๆเปลี่ยนตำแหน่งของถ้วยชาสองใบนั้น
