น่อย ข้ารู้สึกว่าข้าไม่ค่อยสบาย ถือของไม่ค่อยจะมีแรง ข้าจะกลับเข้าเรือนไปพักสักหน่อย”นั่นเป็นสิ่งที่หลิ่วเหมยอู่ปรารถนา คิดว่าเฉินเสียนนั้นโดนฤทธิ์ยาเข้าแล้ว จึงพูดกลับว่า “ ถ้าอย่างนั้นองค์หญิงก็ควรได้รับการพักผ่อน กลับไปพักผ่อนเถอะเพคะ เหมยอู่จะอยู่ตอนรับตรงนี้เองเพคะ”หลังจากที่เฉินเสียน รวมถึงอวี้เยี่ยนและแม่นมซุยอุ้มเจ้าน่องน้อยออกไปแล้วรอให้ผ่านไปสักครู่ หลิ่วเหมยอู่ก็จะส่งคนไปที่สวนสระวสันตฤดูเพื่อหาข้ออ้างที่จะแยกแม่นมซุยและอวี้เยี่ยนออกมา จากนั้นค่อยจัดการหาช่องว่างแล้วพาคนเข้าไปเมื่อเฉินเสียนเพิ่งเดินไปข้างหน้า หลิ่วเหมยอู่ที่อยู่ด้านหลังก็พาเซียงหลิงออกมาจากบริเวณสวนดอกไม้ที่จัดงานนั้นหลิ่วเหมยอู่ยิ่งเดินยิ่งรู้สึกหมดแรง เดินไปถึงทางเล็กๆจึงพิงกับต้นไม้แล้วหายใจหอบเซียงหลิงเห็นอาการจึงรีบเข้าไปพยุงเธอ แล้วพูดว่า“ นายหญิงเป็นอะไรไปรึ？ หรือว่าเมื่อกี้อยู่กับท่านแม่ทัพแล้วดีใจจนดื่มเยอะไปหน่อย？”“อาจจะใช่”1138
“อย่างนั้นบ่าวจะพานายหญิงไปพักที่สวนพุดตานก่อน”หลิ่วเหมยอู่จับมือเซียงหลิงแล้วพูดว่า “มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าเจ้าพยุงข้ากลับไปพัก ใครจะจัดการเรื่องนี้ต่อ ？สวนพุดตานอยู่ไม่ไกลกับที่นี่มากนัก ข้ากลับไปพักเองได้ ตอนนี้เจ้าจงไปด้านหลังประตูนั่นแล้วพาคนเข้ามา”หลิ่วเหมยอู่ยังพูดกำชับอีกว่า “พาเข้ามาแล้วอย่าเพิ่งรีบพาเข้าไปที่สวนสระวสันตฤดูหล่ะ เจ้าไปเรียกแม่เฒ่าสองคนให้ไปที่สวนส
