ระวสันตฤดูเพื่อแยกแม่นมซุยกับอวี้เยี่ยนออกมาก่อน จากนั้นค่อยพาคนเข้าไป”“บ่าว บ่าวเข้าใจแล้ว”“รีบไป อย่าให้เสียเวลา ต้องทำให้สำเร็จ”หลิ่วเหมยอู่มองเซียงหลิงที่หันหลังเดินกลับไปอย่างตาลาย เธอจึงค่อยๆพาตัวเองเดินกลับไปที่สวนดอกพุดตานเดินได้เพียงแค่ครึ่งทาง เธอไม่ทันได้ระวังตัวแม้แต่น้อย เฉินเสียนที่กลับไปแล้วก็เดินกลับมาใหม่ ออกมาทางด้านหลังของต้นไม้อย่างไม่รีบร้อนเฉินเสียนใช้มือฟาดไปที่ก้านคอของหลิ่วเหมยอู่ จริงๆแล้วไม่ต้องออกแรงอะไรมาก แขนขาเธอก็ไร้เรี่ยวแรงอยู่แล้วเวลานั้นเฉินเสียนจับตัวของนางไว้ หันตัวเธอให้เดินไปอีกทางเมื่ออยู่ตรงปากทาง แม้จะอยู่ในที่แสงสว่างสลัวๆแต่สัมผัสของเฉินเสียนนั้นว่องไวและเฉียบแหลม ดังนั้นเธอจึงหยุดเดินอย่างกะทันหัน พร้อมกับหันหน้ามองไปอีกทางสายตาที่มองนั้นโหดเหี้ยมราวกับนกเหยี่ยว ทำให้คนกลัวจนตัวสั่นเฮ่อโยวมองเห็นอย่างชัดเจน ว่านั้นไม่ใช่สายตาที่ผู้หญิงคนหนึ่งควรจะมี1139
