ม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มาก เฉินเสียนก็สามารถเดาได้เช่นกันเฉินเสียนกล่าวว่า “เจ้ากลับไปเถอะ ทำตามที่นางสั่ง”เซียงหลิงจากไปด้วยความกระวนกระวาย เฉินเสียนพูดข้างหลังเธออีกครั้ง“อย่ากลัว ข้าจะรับผิดชอบเจ้าถ้ามีอะไรเกิดขึ้น”เซียงหลิงถึงจะรู้สึกสบายใจขึ้นแม่นมซุยส่งเซียงหลิงออกไป อวี้เยี่ยนกล่าวว่า “องค์หญิง พระองค์ปล่อยให้เซียงหลิงช่วยนางหลิ่วทำชั่ว พระองค์ยังไปรับผิดชอบอีก นี่ไม่ใช่การทำร้ายตัวเองหรือเพคะ”แม่นมซุยกล่าวเมื่อเข้าประตูไป “เห็นได้ชัดว่า เซียงหลิงกลัวจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นองค์หญิงหรือนางหลิ่วมีเรื่อง นางก็ไม่สามารถประจบได้ นี่องค์หญิงกำลังให้ความมั่นใจกับนาง”อวี้เยี่ยนเข้าใจ พูดอย่างโกรธเคือง “นางหลิ่วนั่นชั่วร้ายจริงๆ! เรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ นางก็ยังทำได้ลง! องค์หญิง ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรหรือเพคะ?”อวี้เยี่ยนกล่าวแนะนำ “หรือมะรืนนี้จะให้บ่าวส่งคนไปเฝ้าประตูหลังมากขึ้นอย่าปล่อยให้พวกเลวเข้ามา”“ไม่จำเป็น” เฉินเสียนกล่าว “ถ้าเช่นนั้น เหมยอู่ก็จะรู้ว่าเซียงหลิงทรยศนางข้ายังต้องการให้เซียงหลิงปรนนิบัติเหมยอู่สักพักหนึ่ง”1122
พูดไปก็ยกริมฝีปากยิ้มแล้วกล่าวว่า “อยากเล่นหรือ ข้าจะเล่นเป็นเพื่อนนางเพียงแต่ถึงตอนจบ อย่าร้องไห้ซะล่ะ”ไม่มีการเคลื่อนไหวในสวนสระวสันตฤดู และเฉินเสียนไม่เคยขอให้อวี้เยี่ยนดำเนินการป้องกันใด ๆในที่สุดงานเลี้ยงอายุหนึ่งร้อยวันที่ดูสงบก็มาถึงเช้าตรู่ เฉินเสียนก
