น่องน้อยสร้อยข้อมือดูประณีต และฝีมือก็ซับซ้อนมากเช่นกันเฉินเสียนบอกให้คนวางของไว้ แต่ไม่ได้ตั้งใจจะใส่สร้อยข้อมือที่ฉินหรูเหลียงเตรียมไว้ให้เจ้าน่องน้อยของเธอในวันธรรมดาไม่ได้ชอบใส่เครื่องประดับเหล่านี้ให้เจ้าน่องน้อยอยู่แล้ว เพราะเจ้าน่องน้อยเคลื่อนไหวค่อนข้างมาก เฉินเสียนก็กลัวว่าจะทำร้ายเขาในกล่องในห้องกลับถูกเตรียมเอาไว้เฉินเสียนกำลังรอให้แม่นมซุยนำมันออกมา ไม่ทันคิดแม่นมซุยก็นำกล่องผ้าออกมาแล้วส่งให้เฉินเสียนเฉินเสียนเปิดออกและเห็นจี้อายุยืนสีเงินอยู่ข้างใน มีกระดิ่งขนาดเล็กเก้าอันบนจี้อายุยืน ซึ่งมีขนาดเล็กและประณีต1124
เสียงกระดิ่งดังก้องกังวานในสายลมก่อนที่เฉินเสียนจะพูดอะไร แม่นมซุยก็พูดว่า “นี่เป็นวันที่ดี ท่านชายจะต้องสวมมัน บ่าวคิดว่า สวมจี้อายุยืนดีกว่าเพคะ อันนี้สวยที่สุด”“ซูเจ๋อมอบให้?” เฉินเสียนถามแม่นมซุยกล่าวว่า “ใต้เท้าซูรู้ว่าท่านมีอายุครบร้อยวัน ก็เลยส่งมันมา” นางกลัวว่าเฉินเสียนจะปฏิเสธ กล่าวอีกว่า “องค์หญิงต้องรับมันเพคะ สิ่งนี้ใต้เท้าตั้งใจมอบให้กับท่านโดยเฉพาะ”เฉินเสียนมองไปที่กระดิ่งนั่น หรี่ตายิ้มขึ้นมาเธอเริ่มที่จะแขวนจี้อายุยืนไว้ที่คอเจ้าน่องน้อยและกล่าวว่า “มีคนรีบมอบของขวัญให้ลูกชายของข้า ข้าจะไม่ยอมรับอะไรแบบนั้นได้อย่างไร”เธอมองดูจี้เล็กๆ บนเสื้อผ้าของเจ้าน่องน้อย สั่นเบาๆ ให้ส่งเสียง แล้วกล่าวว่า“เขาตาถึงนะ สวยมากจริงๆ”แม่นมซุยมีความสุขมากจนไม่สาม
