่วเหมยอู่แก้ปัญหาความคับข้องใจสักหน่อย ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีเขากับเฉินเสียนจะสามารถดีกันได้หรือไม่นั่นเป็นเรื่องรองแม้ว่าเขาจะคิดอย่างนั้น แต่ฉินหรูเหลียงยังคงมีความหวังในใจด้วยเหตุนี้ฉินหรูเหลียงจึงตกลง ในจวนแม่ทัพวางแผนที่จะเตรียมเลี้ยงฉลองเจ้าน่องน้อยเกิดครบร้อยวัน งานเลี้ยงฉลองก็ควรเชิญมิตรสหาย คึกคึกคักคักถึงจะดีในวันที่สอง ฉินหรูเหลียงสั่งให้พ่อบ้านไปเตรียมข่าวเล่าต่อๆ กันมาถึงสวนสระวสันตฤดูแล้วทั้งจวนแม่ทัพกำลังเตรียมการสำหรับเรื่องน่ายินดีนี้ แต่อวี้เยี่ยนและแม่นมซุยในเรือนต่างก็หน้าตาโศกเศร้าและไม่ได้ยินดีด้วยใบหน้าของเฉินเสียนไม่แสดงอารมณ์ และไม่ได้แสดงออกอะไรเพราะพวกเขาได้ยินมาว่าหลิ่วเหมยอู่เริ่มที่จะพูดกับฉินหรูเหลียงหลิ่วเหมยอู่สามารถทำอะไรดีๆ ด้วยหรือ?ตอนนี้ความหวังสูงสุดของอวี้เยี่ยนและแม่นมซุยก็คือเจ้าน่องน้อยของพวกเขาจะเติบโตอย่างสงบสุข และไม่มีเรื่องแทรกเข้ามาอีกต่อไปเฉินเสียนครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะหรี่ตาลงและกล่าวว่า “เจ้าน่องน้อยของเราโตขึ้น เข้าสู่ช่วงวัยใหม่แล้ว คงจะดีถ้าได้จัดเลี้ยงฉลองร้อยวัน”1116
“องค์หญิง นางหลิ่วริเริ่มที่จะหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมา ต้องมีแผนร้ายแน่ๆ…” อวี้เยี่ยนกล่าวอย่างกังวลปฏิกิริยาของแม่นมซุยก็สงบมาก กล่าวว่า “ทุกคนก็รู้ องค์หญิงจะไม่รู้ได้อย่างไร?”นับตั้งแต่เหตุการณ์การวางยาครั้งที่แล้ว นี่เป็นการพบกันครั้งแรกของฉินหรูเหลียงกับเฉินเสีย
