เขาต้องเป็นลูกของท่านแม่ทัพฉิน มิฉะนั้นถ้าจักรพรรดิรู้เรื่องนี้ หายนะก็จะมาเยือนนะเพคะ”แม่นมซุยกล่าวว่า “หลังจากนี้จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก แม้แต่คำเดียวพวกเราก็จะไม่เปิดเผย”อวี้เยี่ยนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมจวนแม่ทัพเริ่มเตรียมโคมไฟรื่นเริง เพื่อรอการมาถึงของงานเลี้ยงอายุหนึ่งร้อยวันสวนดอกพุดตานค่อนข้างเงียบ หลิ่วเหมยอู่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆเซียงหลิงจับตาดู ยกซุปมาจากข้างนอก และคอยปรนนิบัติให้หลิ่วเหมยอู่ทานซุปและกล่าวว่า “ตอนที่บ่าวเดินผ่านสวน เห็นทุกคนในจวนสดใส เปลี่ยนเรือนใหม่ แม้กระทั่งบ่าวรับใช้ในครัว ทุกคนกล่าวถึงเรื่องนี้ด้วยความยินดี บ่าวได้ยินมาว่าพ่อบ้านส่งคำเชิญไปแล้ว เชิญแขกผู้มีเกียรติทุกคนในเมืองนี้”เซียงหลิงเอ่ยถามว่า “นายหญิงเต็มใจที่จะเฝ้าดูแม่ทัพจริงกับองค์หญิงมีครอบครัวที่มีความสุขสามจริงคนหรือไม่เจ้าคะ?”1119
หลิ่วเหมยอู่ไม่ระวังแสดงท่าทางชั่วร้ายและกล่าวว่า “ข้าต้องการให้ครอบครัวสามคนนั่นมีความสุขและสามัคคี? ฝันไปชาติหน้าเถอะ!”“งั้นนายหญิงวางแผน…”“เชิญเถอะ ทางที่ดีที่สุดที่จะเชิญผู้คนจากทั่วเมืองหลวง ข้าต้องการแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเฉินเสียนนั้นเน่าอย่างไร!”หลิ่วเหมยอู่ทานซุปและพูดอย่างใจเย็น “ช่วงนี้จวนแม่ทัพมีงานยุ่ง สักพักเจ้าพาข้าไปข้างนอกหน่อย”“เจ้าค่ะ”ทุกคนในบ้านล้วนมีงานยุ่ง และของที่ควรเพิ่มและควรจัดวางก็ไม่ตกหล่น มีคนจำนวนมากที่หน้าเรือนวุ่นวาย ดังนั้นโดยธรรมชาต
