จ๋อหยุด สักพักเธอถึงจะกล่าวว่า “ข้าเหมือนจะเคยได้ยินเรื่องนี้แต่น่าเสียดายที่ไม่มีเหล้า”เฉินเสียนไม่ใช่คนโง่ ตั้งแต่เด็กกำพร้าที่เธอรู้จักจากเขา ไปจนถึงหุ่นกระบอกที่เธอพบ ไปจนถึงเสียงขลุ่ยของซูเจ๋อ เธอดูเหมือนจะรู้ถึงความสำคัญของเด็กกำพร้าคนนั้นในใจเขาเธอยกริมฝีปากและกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าคืนนี้ท่านจะเปิดเผยอะไรมากมายนี่ไม่เหมือนปกติที่ท่านจะไม่ยอมปริปากเลย ในฐานะสหาย ข้าดีใจมากที่ท่านเปิดใจให้ข้าได้”เฉินเสียนมองมาที่เขา “ต้องการให้ข้าปลอบท่านหรือไม่”1105
ซูเจ๋อพูดอย่างสงบเยือกเย็น “ต้องการสิ ปลอบใจข้าด้วยเถอะ”“ข้าคิดว่าท่านไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหนเลย แต่กลับกลายเป็นว่าไม่ ท่านแค่ชอบแต่ไม่เคยได้มันมา” เฉินเสียนกล่าวช้าๆ“สิ่งที่ทรมานที่สุดในโลกคือคำว่า ‘ไม่’ ไม่น่าแปลกใจเลยที่นางแต่งงานไปแล้ว แต่ท่านยังคงไม่ลืม”เฉินเสียนไม่สามารถบอกได้ชัดเจนว่าเธออยู่ในอารมณ์อะไรรู้ว่าซูเจ๋อไม่จริงจังกับเธอ เขาแค่ล้อเล่นกับเธอมาเสมอ และในใจเขาก็แสร้งทำเป็นอีกคนเสมอ เธอไม่จำเป็นต้องจริงจังกับซูเจ๋อ และไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบใด ๆ ราวกับว่าได้ถอนหายใจด้วยความโล่งใจแต่ก็เหมือนกลั้นหายใจเฉินเสียนยื่นมือออกไปแล้ววางบนไหล่ของซูเจ๋อและปลอบโยนอย่างไม่ประมาท “สหาย ท่านเปิดใจสักนิด แผ่นดินไม่ไร้เท่าใบพุทรา? ความดียังมาไม่ถึงอย่างไรซะตอนนี้ท่านยังเด็กมาก ทั้งหน้าตาดีทั้งมีพรสวรรค์”ซูเจ๋อมองลงไปที่มือบนไหล่ของเขาและก
