ล่าวว่า “อืม ข้าก็คิดว่าท่านก็ดีมาก”เฉินเสียนหรี่ตาและกล่าวว่า “ข้ากำลังปลอบใจท่านอย่างจริงจัง ท่านช่วยถูกปลอบอย่างจริงจังด้วยได้หรือไม่?”หลังจากที่ซูเจ๋อยิ้มจางๆ เขาก็หันไปมองแสงจันทร์ที่ลอยอยู่ในนํ้า และกล่าวว่า “อาเสียน ไม่รู้ว่าท่านจะเข้าใจความรู้สึกนี้หรือไม่”เฉินเสียนเงียบรอให้เขาพูด1106
“ตั้งแต่นางเริ่มหัดเดินไปจนถึงเริ่มหัดพูด ข้าจะช่วยพยุงนางตลอด ฟังนางพูดตลอด ข้าตั้งใจเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ เพื่อปกป้องนาง ข้าตั้งใจเรียน เพราะข้าอยากจะมีอะไรจะสอนนาง ตอนที่ดีกับใครสักคน ข้าหวังว่าจะมอบโลกทั้งใบให้นางได้”เฉินเสียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ตั้งแต่ที่นางโตมาจนถึงแต่งงานตอนนี้ อายุมากสุดไม่เกินยี่สิบ และดูท่านตอนนี้ ท่านน่าจะแก่กว่านางสองสามปีท่านต้องนำหน้านางในทุกสิ่งที่เรียนรู้ ต้องเรียนให้ดีที่สุด และน่าจะผ่านไปอย่างยากลำบาก”“ข้าลืมไปแล้วว่าลำบากคืออะไร แต่ข้าจำได้แค่การเต็มใจที่จะลำบาก”ซูเจ๋อกล่าวว่า “ต่อมาครอบครัวของนางเปลี่ยนไป นางเกลียดข้า เพื่อให้ได้โอกาส ข้าต้องผลักไสนางไปหาคนอื่น สร้างวีรบุรุษให้นางเอง ช่วยนางให้พ้นจากอันตราย และกลายเป็นคนโปรดของนาง”เฉินเสียนเมื่อได้ยินเรื่องนี้ก็รู้สึกเศร้า“เป็นข้าเอง ส่งนางขึ้นเกี้ยวด้วยมือตัวเองและเฝ้าดูนางแต่งงาน”
1107
