ย บะหมี่สองชามก็พร้อมแล้วและเค้กในถาดก็ใกล้จะเสร็จแล้วเช่นกันคืนนี้จะไม่มีของเลิศหรู มีเพียงแต่บะหมี่สำหรับคนธรรมดาเฉพาะเค้กนึ่งที่เพิ่งออกมาเท่านั้นที่ดูแปลกใหม่ เฉินเสียนวางชิ้นผลไม้บนเค้กและเขียนคำว่า “สุขสันต์วันเกิด”เฉินเสียนจุดเทียนสองสามเล่มบนโต๊ะอาหารและฮัมเพลงวันเกิดให้เขาเบา ๆเหมือนว่าจะเป็นเพลงที่จับใจคนฟังมากที่สุดเฉินเสียนกล่าว “ท่านเป่าเทียนเสร็จก็อธิษฐานได้เลย”ซูเจ๋อยิ้ม “ยังสามารถอธิษฐานได้อีกหรือ?”“แน่นอนว่าได้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีสักวันที่มันจะกลายเป็นจริงนะ”ด้วยเหตุนี้ซูเจ๋อกล่าวยิ้มๆ “งั้นข้าอธิษฐานเลยแล้วกัน หวังว่าหลังจากทานเสร็จ อาเสียนจะไม่รีบหนีไป อยู่กับข้านานๆ”มุมปากของเฉินเสียนยกขึ้น “ท่านพูดออกมาแล้ว มันจะไม่เป็นจริงแล้วล่ะ”หลังจากนั้นทั้งสองก็กินบะหมี่ของตัวเอง เฉินเสียนนั้นหิวมาตั้งนานแล้ว จึงกินอย่างขะมักเขม้น1096
เทียบกันแล้ว ซูเจ๋อนั้นกินอย่างค่อนข้างสุขุมเขากินไปสองสามคำ ก็กล่าวออกมาว่า “อาเสียน ทำบะหมี่อร่อยมาก”เฉินเสียนไม่ทันตั้งตัว สำลักบะหมี่ในคอ เธอหันศีรษะไปไออย่างรุนแรง กลั้นเอาไว้จนใบหน้าสีแดงกํ่าซูเจ๋อมาลูบหลังให้เธออย่างใจดี กล่าวว่า “ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยๆ ทาน ถ้าไม่พอในถ้วยข้ายังมีอีก”เฉินเสียนหายใจทั่วท้อง ถลึงตาใส่เขา กล่าวอย่างเหวี่ยงๆ “พูดภาษาที่มนุษย์เขาพูดกันดีๆได้หรือไม่? ท่านจะต้องไม่ได้เรียนภาษามาให้ดีแน่ๆ ทำบะหมี่เป็นการกระทำ จะอร่
