อยได้อย่างไร ที่อร่อยน่ะบะหมี่ ไม่ใช่ทำบะหมี่!”ซูเจ๋อกล่าว “ข้าพูดไม่ถูกต้อง ท่านก็ช่วยแก้ไขให้ข้าถูกต้องอย่างใจเย็นหน่อยสิ ทำไมจะต้องมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้?”“ข้าชิ…..” เฉินเสียนหมดคำพูด ถอนหายใจยาว “ช่างมันเถอะ ท่านเป็นคนสมัยโบราณ พูดไปท่านก็ไม่เข้าใจ”ซูเจ๋อขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง กระแอมแล้วกลั้นยิ้มกล่าวว่า “ท่านคิดลึกหรือไง?”เฉินเสียนรีบเปลี่ยนสีหน้า “คนเลว ก็รู้ว่าท่านจงใจพูดจาไร้สาระ!”เฉินเสียนแปลกใจ ซูเจ๋อเอาบ่าวรับใช้ไปไว้ไหนหมด เธอไม่เห็นเงาแม้แต่คนเดียวเมื่อทานบะหมี่เสร็จ ซูเจ๋อก็ทานเค้กไปอีกครึ่งหนึ่ง ถึงจะเห็นพ่อบ้านที่เคยเจอกันสองสามครั้งเดินเข้ามาจากข้างนอก กล่าวว่า “ใต้เท้ามีจดหมายขอรับ”1097
จดหมายมีผู้ส่งสารมาส่ง นั่นแปลว่าค่อนข้างเร่งด่วน มิฉะนั้นก็จะไม่มารีบมาส่งในเวลาเข้าพลบคํ่าซูเจ๋อสำรวมดูสบายๆ เอื้อมมือออกไปรับจดหมาย และขอให้พ่อบ้านส่งผู้ส่งสารกลับอย่างปลอดภัยถ้าต้องการตอบกลับจดหมาย รอจนกว่าเขาจะอ่านมันแล้วจึงตอบกลับ ก็ยังจะต้องให้ผู้ส่งสารที่ส่งจดหมายกลับซูเจ๋อหยิบจดหมายในมือออกจากห้องอาหาร เขาหยุดที่ประตูและมองย้อนกลับไปที่เฉินเสียน “ท่านจะตามไปด้วยหรือจะกลับตามลำพัง?”ไม่ใช่ว่าเฉินเสียนไม่เคยกลับตามลำพัง อีกทั้งในตอนกลางคืนก็มีอะไรดีๆเฉินเสียนถาม “ถ้าข้าไม่กลับเอง ไม่รบกวนท่านอ่านจดหมายตอบจดหมายหรอกหรือ?”ซูเจ๋อกล่าวว่า “เกรงว่าจะไม่”ดังนั้นเฉินเสียนจึงไม่มีทางเล
