ยเหมือนกับที่เธอใช้ซูเจ๋อเป็นแบบ1099
ซูเจ๋อจ้องไปที่กระดาษจดหมาย ทันใดนั้นเฉินเสียนก็โผล่หัวออกมาจากด้านหลังเขาและถามว่า “ใครส่งจดหมายมาหรือ?”“เหลียนชิงโจว” ซูเจ๋อพับจดหมายอย่างใจเย็นเมื่อเฉินเสียนได้ยินว่านั่นคือเหลียนชิงโจว เธอพูดด้วยความสงสัยในทันทีว่า“ท่านนำมาให้ข้าดูหน่อย”เมื่อพูดเช่นนี้ ซูเจ๋อก็ยื่นกระดาษจดหมายไปที่แสงเทียนแล้ว จุดไฟเผาทันทีที่มันเมื่อเห็นแบบนี้เฉินเสียนก็พูดว่า “ทำไมต้องรีบร้อนเช่นนี้? มันต้องมีอะไรที่ให้คนอื่นเห็นไม่ได้แน่ๆ”ซูเจ๋อพูดอย่างเหนื่อยหน่าย “ดังนั้น ท่านรู้น้อยๆ นั่นแหละดีแล้ว”ซูเจ๋อเริ่มคลายปากกาและกระดาษ เขาหันหลังกลับอย่างไม่สนใจนัก เขาเห็นหุ่นกระบอกสองตัวที่ถืออยู่ในมือของเฉินเสียน สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “ท่านหามันเจอ”ตอนซูเจ๋อตอบกลับจดหมาย เฉินเสียนก็วางตุ๊กตาสองตัวไว้บนโต๊ะแล้วถามว่า “ท่านแกะสลักตุ๊กตาผู้หญิงตัวนี้หรือไม่?”“เมื่อก่อนตอนเพิ่งเริ่มเรียนข้าแกะสลักมันน่ะ”“แกะสลักใครหรือ? เป็นเด็กกำพร้าที่เป็นลูกผู้มีบุญคุณที่ช่วยท่านใช่หรือไม่?”ซูเจ๋อหลับตาลงและกล่าวเบา ๆ ว่า “คืนนี้ท่านถามมากเป็นพิเศษเลยนะ ทำให้ข้าคิดว่าท่านสนใจข้า”1100
เฉินเสียนโค้งริมฝีปาก “ชิ ข้าแค่เสียดายแทนท่านนิดหน่อย จนกระทั่งนางแต่งงานท่านก็ไม่สามารถส่งสิ่งนี้ไปให้ได้”“ข้าหน้าบางจะตาย”เฉินเสียนยกริมฝีปากยิ้มและกล่าวว่า “ท่านหน้าบางที่ไหนกันล่ะ ทำไมข้าดูไม่ออก
