ตรภาพเหมือนกัน”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเสริมอีกคำ : “เพียงแต่ฝีมือการทำอาหารของข้าไม่อร่อย ถึงท่านจะร้องไห้ก็ต้องทนกินมันเข้าไป”ซูเจ๋อพูดขึ้นว่า : “ข้ากลัวว่าท่านจะปฏิเสธ”เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมามองเขา แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “คนอย่างท่านก็กลัวถูกผู้อื่นปฏิเสธด้วยหรือ? ท่านหน้าตาดีขนาดนี้ ใครจะปฏิเสธท่านได้ลงคอกัน?”“ท่านเองก็ปฏิเสธข้าอยู่เสมอไม่ใช่หรือ?”“มีที่ไหนกัน!” เฉินเสียนพูดขึ้นว่า : “ถ้าข้าจะปฏิเสธท่าน ข้ายังจะมายืนอยู่ในห้องครัวนี้ทำไม? ถ้ายังจะเสแสร้งไร้เดียงสาต่อ เชื่อหรือเปล่าว่าแป้งทั้งกะละมังนี้จะปลิวไป”จากนั้นเฉินเสียนที่กำลังตีส่วนผสมของไข่ จู่ๆ ก็เหมือนกับนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามซูเจ๋อว่า : “เมื่อครู่นี้ท่านบอกว่าเคยกินขนมเค้กที่ข้าอบให้เหลียนชิงโจว?”1091
พูดจบเฉินเสียนก็หรี่ตาลงด้วยสายตาข่มขู่ : “ท่านยังไม่ยอมรับอีกหรือ ว่าคนในคํ่าคืนนั้นก็คือท่าน?”แววตาซูเจ๋อที่เต็มไปด้วยการปกปิด พูดขึ้นว่า : “เอ่อ ข้าหลุดปากแล้วเหรอ”เฉินเสียนไม่รอให้เขาได้อธิบาย ก็ไล่ตีเขาไปทั่วห้องครัวซูเจ๋อที่หลบไปด้วยพลางหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ท่านบอกว่าวันนี้เป็นวันเกิดของข้า อาเสียน ท่านจะตีข้าไม่ได้นะ”เฉินเสียนพูดขึ้นหายใจหอบ : “ได้ ตอนนี้ข้าจะปล่อยท่าน เดี๋ยวจะให้ท่านสำลักขนมเค้กให้หนัก”ซูเจ๋อเห็นท่าทีที่คล่องแคล่วของเธอ จึงพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ : “ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนนี้ ท่านทำสิ่งเหล่าน
