ั้วหัวใจ กระจายสู่แขนและขาทั่วร่างกายเขาพูดขึ้นอย่างชัดเจน : “ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน ขอเพียงแค่รู้ว่าท่านอยู่ ไม่ว่าจะเป็นคมมีด ภูเขา กองไฟหรือมหาสมุทร ข้าจะต้องไปอย่างแน่นอน คงจะประมาณว่า ข้าว่างจนมีเวลาหาเรื่องป่วน”“อาเสียน ตอนนี้ข้ายอมรับมันอย่างเปิดเผยแล้ว ท่านเองก็ควรจะยอมรับแล้วหรือไม่ ยอมรับว่าท่านหึง”เฉินเสียนพูดขึ้นว่า : “ปล่อยข้าก่อน ปล่อยแล้วเดี๋ยวข้าจะบอกท่าน”สุดท้ายซูเจ๋อก็ยอมปล่อยเธอ ยอมให้เธอเดินจํ้าอ้าวกลับออกไปเธอเดินไปด้วยพลางพูดไปด้วย : “หึงกับผี ข้าไม่ได้หึง ข้าขี้เกียจเสียเวลาเสวนากับท่าน!”เพียงแต่ว่าไม่ได้มีความมั่นใจเหมือนในตอนแรก ราวกับว่าเธอกำลังร้อนตัวและกำลังหนีอย่างหัวซุกหัวซุนเมื่อเหยียบโดนพื้นต่างระดับ โซเซไปมา ซูเจ๋อหวังดียื่นมือเข้าไปช่วยประคองเธออยู่หลายครั้ง พูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงอ่อนโยน : “ใจเย็นๆ อย่ารีบเดินเกินไป ท่านไม่อยากตอบก็ช่างมันเถอะ ข้าเองก็ไม่ได้บีบบังคับให้ท่านต้องตอบเสียหน่อย”1076
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดต่อว่า : “ครั้งนี้ก็ถือว่าแล้วกันไป เพียงแต่วันข้างหน้า ห้ามไปที่หอหมิงเย่ว์อีก ข้าไม่อยากให้ท่านเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงกับการถูกจองจำเพียงเพราะความเมตตาสงสารของท่าน”เฉินเสียนตอบกลับไปว่า : “ท่านอย่ามาคาดเดาจิตใจของผู้อื่นเลย!”“อาเสียนปากแข็งใจอ่อนเสมอ”เฉินเสียนกลอกตามองบน : “ท่านคิดว่าข้าจะเหมือนท่านหรือ ปากอ่อนใจแข็ง! เมื่อครู่ท่านยัง
