จะไปซื้อตัวแม่นางเซียงซั่นหนึ่งคืนเพื่อปรนนิบัติขอทานกลุ่มนั้นอยู่เลย!”ซูเจ๋อพูดขึ้นอย่างบริสุทธิ์ใจ : “สถานการณ์อาจจะไม่เหมือนกัน ข้าเป็นคนจิตใจดีมีคุณธรรมแท้ๆ เป็นคนดีทำสิ่งที่ดี แทนที่จะให้เงินเขาไม่กี่ตำลึง สู้ให้พวกเขาได้ผ่านคํ่าคืนที่มีที่หลบลมหลบฝนไม่ดีกว่าหรือ”“ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ!” เฉินเสียนไม่อยากจะไปต่อล้อต่อเถียงกับเขาเธอพูดแค่ว่า : “ท่านยากจนนักไม่ใช่หรือ คนที่ออกจากเรือนพกเงินแค่ไม่กี่เหรียญทองแดง เวลาจะทำเรื่องร้ายกาจขึ้นมา ก็กระเป๋าหนักใช่ย่อย”ซูเจ๋อพูดขึ้นว่า : “มีประสบการณ์จากครั้งก่อนแล้ว วันนี้ออกจากเรือนมาจึงพกมามากหน่อย”เมื่อเดินจนใกล้จะถึงปากทาง ทั้งสองข้างทางเริ่มมีแสงไฟสลัวที่ไม่สว่างมากนักซูเจ๋อที่จับแขนของเฉินเสียนไว้จู่ๆ ก็หยุดเดิน แล้วพูดขึ้นเสียงเบา : “ครั้งที่แล้วท่านว่าจะเชิญข้าทานข้าวไม่ใช่หรือ งั้นถัดไปอีกสองวันเป็นไง”เฉินเสียนยังไม่ทันจะได้ตอบ อวี้เยี่ยนก็เดินเข้ามารับแล้ว1077
เฉินเสียนรู้สึกแปลกใจมาก เมื่อครู่นี้เธอกับซูเจ๋อกำลังทะเลาะกันไม่ใช่เหรอแล้วนี่ก็ถือว่าคืนดีกันแล้วอย่างงั้นเหรอ?ไหนๆ ก็พูดถึงเรื่องกินข้าวขึ้นมา ใช่ว่าเธอจะไม่มีปัญญาเลี้ยงซะหน่อย สิ่งสำคัญก็คือเลี้ยงตอบแทนเขาที่ช่วยเหลือเธอถึงสองครั้ง จากนั้นเฉินเสียนจึงพยักหน้าด้วยความหดหู่ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ดูความสะดวกของท่านเป็นหลักก็แล้วกัน อวี้เยี่ยน เรากลับกันเถอะ”อวี้เยี่ยนเห
