็นสีหน้าท่าทางของทั้งคู่ไม่ค่อยชอบมาพากลเท่าไหร่ นางกำมือแน่น รวบรวมความกล้าแล้วถามซูเจ๋อต่อหน้าว่า : “ท่าน ท่านรังแกองค์หญิงของเราใช่หรือเปล่าเจ้าคะ!”ซูเจ๋อหรี่ตาลง อวี้เยี่ยนก็รีบเงียบปากในทันทีเฉินเสียนและอวี้เยี่ยนเดินนำอยู่ข้างหน้า ส่วนซูเจ๋อนั้นเดินตามหลังมาไม่ห่างมาก จนเห็นเฉินเสียนเดินเข้าประตูจวนท่านแม่ทัพอย่างปลอดภัยแล้วอวี้เยี่ยนเห็นเฉินเสียนดูหดหู่ไม่ร่าเริงเลย เมื่อเดินเข้าประตูสวนสระวสันตฤดูแล้ว สุดท้ายก็ถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ : “องค์หญิง ใต้เท้าซูรังแกองค์หญิงใช่หรือไม่เพคะ องค์หญิงบอกหม่อมฉัน หม่อมฉันจะไปกับองค์หญิงเพื่อไปประณามเขา!”“เกิดอะไรขึ้นกับองค์หญิงในตรอกมืดๆ นั่น เขา หรือว่าเขา……ทำอะไรมิดีมิร้ายกับองค์หญิงเพคะ……”เมื่อเฉินเสียนได้สติ ก็หันไปมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของอวี้เยี่ยน แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “องค์หญิงของเจ้าดูเป็นคนไม่ค่อยสนใจอะไรขนาดนั้นเชียวหรือ จะทำอะไรทั้งที ไม่เลือกสถานที่ที่ดีกว่านั้นหน่อยหรือ?”1078
อวี้เยี่ยนเห็นเฉินเสียนนอกจากผมที่ยุ่งกระเซอะกระเซิงแล้ว เสื้อผ้าก็ยังเรียบร้อยดี ดูแล้วคงจะไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นอวี้เยี่ยนก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ : “แล้วทำไมองค์หญิงถึงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาแบบนี้ล่ะเพคะ ใต้เท้าซูคงจะต้องทำอะไรให้องค์หญิงไม่พึงพอใจแน่ๆ”แม่นมซุยได้ยินแล้วก็รีบมาเปิดประตูแสงไฟเหลืองอร่ามสาดส่องออกมาจากตัวห้องเฉินเสียนยืนอยู่หน้าห
